مترسکهای حلبی راه می روند

آسمان در صور اسرافیل می دم

عمودی تیر چراغ بر افقی زمین ایستاده است

و نور

پوست نازک شب را می درد

ابرها ارامی آرام آب می شوند

و پرندای آرام مسافر افق است

زمین نالان

آسمان بی تشویق

دست هایم می لرزد

و چشم هایم گوشه ی آسمان

روی ستاره ای رمیده است

ابر های دلم آرام آرام آب می شوند

لبم می خندد من نه