تعطیلات خوب است. کمش خوب است، زیادش هم خوب است. تعطیلات باعث می شود فراغتِ آدم زیاد شود. فراغت، آدم را به کارهای دلی فرامی خواند. مطالعه، ورزش، رسیدگی به فن ها و هنرهایی که کار و تحصیل و مشغله از آدم دریغ می دارد.
کودکان در فراغت یادمی گیرند. فقط مدرسه نیست که آموزش می دهد. کودک اتفاقن از غیر مدرسه بیشتر یادمی گیرد. آموزش های مدرسه جبری است، و کودک آن را خوش ندارد. کودک در فراغت مطالعه می کند، به ورزش و هنر و فن می پردازد، با دوستان و خانواده رابطه ی عمیق برقرارمی کند. فیلم می بیند. مهم این است کودک محیطِ غنی داشته باشد. اگر محیط، غنی باشد، چون با میل و علاقه سراغ یادگیری می رود، اتفاقن بهتر و بیشتر می آموزد. پس نگران تعطیلات نباشیم.
از تعطیلات استقبال کنیم، و با خلاقیت برای شکوفایی مان از آن بهره ببریم. کتابی، اسم فامیلی، سازی، آوازی، دستی، گل یا پوچی، اختراعی، نوشتنی، اکتشافی... .
نگران مدرسه نباشیم. مدرسه ی چنان کارآمد و دل چسبی نداریم؛ که دل مان برایش تنگ شود، یا از دور ی اش ضررکنیم.
