سلام دوباره به همگی؛ باز هم من «دکتر خوابآلود» هستم! 😅
خب، باید صادق باشم؛ این یک هفته گذشت، ولی اینترنت بینالملل هنوز نیومده. برای یه دانشجوی دکترا که تازه دو ساله پایتون رو جایگزین متلب کرده، این وضعیت دقیقاً مثل یه کابوسِ تکرار شبه. من تمام مدت با گوگل کولب کار میکردم و به اون محیط ساده و در دسترس عادت داشتم. یعنی واقعاً برای روزهای مبادا، هیچ پلن «آفلاین» تو ذهنم نبود.
دیشب، وسط گشتنهای تو ویرگول، ناگهان اسم «Anaconda» و محیط «Jupyter» چشمک زد. ساعت ۲ نصفه شب بود و یه لحظه از خوشحالی داشتم از جا میپریدم! بالاخره راهی بود که بدون اینترنت بتونم کدهام رو اجرا کنم. ولی... این هیجان فقط ۱۰ دقیقه دووم آورد. 😔
ناگهان یه سردی به جونم افتاد. فهمیدم که حتی اگه محیط رو نصب کنم، تمام کدهایی که توی مرورگر نوشته بودم و فایلهایم، دسترسی بهشون ندارم.از آخرین کدی که کپی گرفته بودم 4 ماه میگذره... تصور اینکه باید دونهدونه همهی اون خطوط رو از اول بنویسم، انگار یه کوه یخ رو باید با قاشق... هعی بگذریم...
اون لحظه، مات و مبهوت موندم و انگار باتریم خالی شد.
امروز دیگه پاشدم و خودم رو به آشپزخانه رسوندم. یادم اومد شب یلدا، تو غربت، چندتا مغازه رو گشتم ولی باسلوق پیدا نکردم. همون لحظه یه جرقه زد: «چرا خودم درستش نکنم؟» گفتم از این به بعد تو این شرایطِ سخت، باید یاد بگیرم سریع خودم رو خوشحال کنم.
همین عصری دست به کار شدم. هل و گلاب که نداشتم و حوصلهی خرید هم نداشتم. فقط نشاسته، شکر، یه کم گردو و پودر نارگیل رو قاطی کردم. باورم نمیشد، ولی نتیجه واقعاً معرکه شد! میشه گفت مزهش یه چیزی تو مایههای باسلوقهای بازاری داره، ولی چون دستساز خودمه، هزار بار خوشمزهتره. 😋
الان نشستم پای لپتاپ. هنوز کدی رو اجرا نکردم و هنوز نمیدونم چطور با این فایلهای گمشده کنار بیام، ولی حداقل یه چیز رو یاد گرفتم: وقتی دنیای دیجیتال بهت پشت میکنه، میشه با یه کم شکر و گردو، دنیای واقعی رو شیرین کرد.
تا وقتی اینترنت برگرده، من همینجام؛ با یه بشقاب باسلوق خانگی و یه لپتاپ که منتظرِ دستورات جدیده! 🌱💻
دکتر خوابآلود
در حال شبیهسازی و شیرینیپزی! 🍯
