در دنیای مدرن که توش یک بحران در زمینهی مردانگی هم طرفیم، در حالی که تو در آپارتمانهای سیمانی گیر افتادیم، از یک نیاز حیاتی جدا افتادیم: نیاز به خاک، گیاه و سبزینگی.
باغبانی، درختکاری یا صرفاً بودن در دل جنگل، نیازهایی بسیار جدی برای مردانه و تاثیرات بسیار مهم روی وضعیت روانی مردان شهری داره که در این عصر ماشین، انگار ارتباطشون با گذشته رو از دست دادن.
بخش عمدهای از استرس مردان به خاطر نیاز به تامینکنندگیه؛ اینکه ارزش خودمون رو به اعداد موجودی حساب در اسکرینها گره زدیم. باغبانی و درختکاری، حس تأمین فیزیکی و ملموس رو به ما میدن. اینکه مرد میبینه تلاشش، مثلاً روزهایی که به خاک، آب داد، مستقیم به خروجی واقعی مثل میوه یا یک گیاه تبدیل شده، حس عمیقی از ارزشمندی و مفید بودن رو میده که سخت میتونید جای دیگه پیداش کنید.
همینطور یکی از جنبههای آسیبزننده در مردانگی سمی، تکانشگری و نیاز به نیاز فوری به نتیجهست. طبیعت، استاد صبر و حوصلهست. کاشتن درخت یا باغبانی، لازمهش تلاش مداوم بدون انتظار پاداش سریعه. این فعالیت، مغز رو وادار میکنه تا این ریتم رشد بیولوژیکی رو بپذیره. این تمرین ذهنی، به مرد کمک میکنه تا در روابط و بحرانها هم، به جای واکنش فوری و کنترلگرایانه، ثبات عاطفی و صبر بیشتری نشون بده.
مغز انسان برای پاسخ به هشدارهای محیطی تکامل یافته. زندگی آپارتمانی مملو از هشدارهای مصنوعی (از نوتیفیکیشن ایمیل، پیامک تبلیغاتی بگیرید تا هرچیزی مربوط به سوشالمدیا)، باعث اضطراب مزمن میشه. لمس خاک، بوی چوب یا کار فیزیکی با عناصر طبیعی، سیستم عصبی رو خاموش میکنه و به آرامش برمیگردونه. این تخلیه فیزیکی انرژی انباشته، به مرد این امکان رو میده که به جای خشونت یا پرخاشگری، تنشهای خودش رو به روشی سازنده آزاد کنه.
در طبیعت، مرد برای رشد یک درخت تلاش میکنه اما نمیتونه به طور کامل، مالک تمام رفتارها و کنشهای اون درخت باشه. مرد و درخت در این بدهبستان، با هم همکاری دارن. با تکرار این تجربه، ذهن و بدن مرد به این درک میرسه که قدرت واقعی، در مراقبت و پرورش مسئولانهست، نه دیکته کردن نتیجه. این درس به طور مستقیم به یک توانایی مهم در روابط تبدیل میشه.
ما باید نگاهمون به نیاز به فضاهای سبز رو از مفهوم «گلهای آپارتمانی» که چیزی زنانه در نظر گرفته میشه، بالاتر ببریم و این نیاز رو به طور کامل بشناسیم و چارهای براش پیدا کنیم. این، یک نوع عمل مراقبت از خوده که به جامعه هم نفع میرسونه. شاید این جمله رو شنیده باشید که جامعه زمانی بالنده میشه که مردی درختی بکاره که میدونه هرگز در سایهش نخواهد نشست.
