این روزها بیش از هر چیز، برای درمان دردهای وطن به علوم انسانی نیاز داریم؛ علومی که سالها مهجور ماندند، تحقیر شدند و کتابهایشان در بالاترین قفسههای کتابفروشی خاک خورد.
علومی که اساس شکلگیری جامعهاند، اما با برچسبزدنها و سوءبرداشتها، مسیر ورود بسیاری از نخبگان به آنها بسته شد و صادقانه اگر نگاه کنیم، خودِ ما مردم هم در این روند بیتقصیر نبودیم.
اگر بخواهیم ریشهای و عمیق به مشکلات کشور نگاه کنیم، به کمبود نیروهای نخبه و اثرگذار در حوزه علوم انسانی میرسیم؛ خلائی که پیامدهایش تقریباً در همه بحرانهای اجتماعی و سیاسی دیده میشود. از ماست که برماست.....
