بیشتر قدر بدونیم.

دنیا قانون های عجیبی داره.

یکی از قانون هاش گرفتن چیزهایی که دوستش داری حتی اگه برات ضرری نداشته باشه. گاهی گرفتنش برات چیز خوبی به ارمغان میاره گاهی هم پوچ میشه. ولی چیزی که به همراهت میمونه غم از دست دادنش و افسوس خوردن هست.

جراح دستش مشکل پیدا می‌کنه و نمیتونه دیگه جراحی کنه.

راننده ی اتومبیل رانی پاش رو از دست میده دیگه نمیتونه مسابقه بده.

خواننده حنجره مشکل پیدا می‌کنه و یا سرطان میگیره و نمیتونه دیگه خوب بخونه.

نقاش چشمش و از دست میده و نمیتونه دیگه چیزی بکشه.

نویسنده هم ایده هاش و از دست میده و دیگه نمیتونه حرفه ای که داره ادامه بده.

یه عاشق هم قلبی که داره تقدیم می‌کنه به یه نفر دیگه و دیگه ازش چیزی باقی نمی‌مونه .

نمی‌دونم خدا ، زندگی ، این دنیا چه هدفی دارن که این کارو انجام میدن ولی کاش یکم قدر بدونیم داشته هایی که داریم تا زمانی که از دستش میدیم.