سبک بال

آدما دردا، غم ها و احساساتشون رو به روش های مختلفی ابراز میکنن؛ وقتی عصبانی ان یجور، ناراحتن یجور و خوشحالن یه جور دیگه.

قصه ی من، یکمی بیشتر متفاوت بود. خوشحال بودم، نوشتم. غم داشتم، نوشتم. عصبانی بودم، نوشتم. درد کشیدم، نوشتم. دلتنگ بودم، نوشتم. بیچاره بودم، نوشتم. بی انگیزه بودم، نوشتم. شب نوشتم، روز نوشتم. بهترین روز، نوشتم. بدترین روز، نوشتم. وسط قهقه، نوشتم. میون اشکام، نوشتم. با بغز ، نوشتم و با لبخندی به پهنای آسمون، نوشتم.

از یه جایی به بعد نوشتن زبونم شد، وجودم شد، سلاح و همدمم شد، از یه جا به بعد نوشتن جزوی از من بود، صدای من بود، فریادم شده بود میون اون سکوت دلشکسته. نشست کنارم به حرفام گوش داد، اشکامو پاک کرد و پا به پام تمام جاده خاکیا رو یه تنه اومد.

نوشتن، برای من مقدسه...

و هرچیزی مربوط به نوشتن. کتابا، نامه ها، نوشته ها، فیلمنامه ها، نویسنده ها، سناریو ها، و هرچیزی که وجود اون رو جاودانه و پر رونق تر کنه؛ مثل ویرگول، همینجایی که باعث شد نوشتن امروز گلی موجب بشه حرف دلشو بزنه، جسارت داشته باشه، بخونه و بنویسه و یاد بگیره؛ گلی دیگه از خدا چی میخواد؟ نعمتی بیشتر از یادگرفتن؟

◇اصلا هم خام اون کلاه تولد خیلییییییی ناز و خوشگب و دوست داشتنی کنار پروفایل نشدمااا! اصلاااااا😂🥹(جدی زیادی دوست داشتنی بود)

ویرگول، برای من فقط یه پلتفرم و یا سایت نبود، اون به من یه خانواده هدیه داد... خانواده ای هم نفس، هم مسیر، کلی نویسنده ی مهربون و با استعداد، کلی تجربه های رنگارنگ.

هیچوقت یادم نمیره توی چه دورانی وارد این خانواده شدم؛ روز و ساعتشو خیلی خوب یادمه. از تنهاییم و دل پر حرفم جایی برای نوشتن رو سرچ کردم و اولین سایت ویرگول بالا اومد، شروع کردم نوشتن، از غم و چرکا و سیاهیای وجودم نوشتم... نوشتم، نزدیک سه سال نوشتم و با هربار نوشتن بیشتر و بیشتر کشف کردم.

ای کاش در جامعه ی ما بیشتر و بیشتر به نوشتن اهمیت داده بشه، از تمام افرادی که برای نوشتن و نویسنده ها میجنگند و تلاش میکنند سپاسگزارم، وجودتون برای این زمین نیازه... سپاسگزارم مهرتون روز افزون🌸🥲