هفته نامه صدای آزادی

رُمان «کوری» اثر ژوزه ساراماگو یکی از مهترین آثار ادبیات داستانی دنیاست. در این کتاب به جملاتی برمی‌خوریم که می‌توانیم برای آنها مصداق‌های آشکار در جامعه‌ ببینیم. یکی از جملات درخشان کتاب، این است:«کورترین آدم‌ها کسانی هستند که نمی‌خواهند ببینند.» این جمله به نوعی وصف الحال مدیرانی است که سالهاست با مطالبات ریشه دار و عمیق مردم روبرو هستند اما نمی خواهند چنین مطالباتی را ببینند. کدام دلایل چنین مسئولانی را به «ندیدن عامدانه» کشانده است؟ و نادیده‌گیری چقدر می‌تواند در یک پروسه‌ی کشدار ملال‌آور، راه چاره باشد؟ ایستادن بر ایستارهای تحکمی تا چه زمانی می‌تواند جامعه‌ی مطالبه‌گر را به خاموشی بکشاند؟...