🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹
و بدان ای دوست،
ایام حج برای همهی جویندگان شناخت است؛
چه آنان که سفر بیرونی رفتهاند
و چه آنان که شوق سفر درونی دارند،
تا از منیت بگذری و به معرفت و عبودیت برسی.
اما عزیز، حج حقیقی در درون توست؛
آنجا که از خود فراتر میروی،
جامهی رنگارنگ حاجتهای نفسانی را از تن وا میکنی
و لباس سفید و سادهای برای یافتن خویش میپوشی.
امام علی (ع):
«خَیرُ لِباسِ الدِّینِ لِباسُ الصِّدقِ»
بهترین پوشش دین، پوشش راستی است.
در صفا و مروهی وجودت میان رحمت و جلال الهی میدوی؛
امام علی (ع):
«الدُّنیا مَزرَعَةُ الآخِرَةِ»
دنیا کشتزار آخرت است. (به معنای حرکت و تلاش میان دو قطب وجودی برای رسیدن به کمال)
در عرفات جان، به شناخت و بیداری میایستی؛
امام علی (ع):
«مَن عَرَفَ نَفسَهُ فَقَد عَرَفَ رَبَّهُ»
هر که خود را شناخت، پروردگارش را شناخت.
در مشعر دل، چراغ آگاهی میافروزی؛
امام علی (ع):
«العِلمُ نورٌ»
دانش، نور است.
در منای قلب، آرزوهای نفسانی را رها میکنی؛
امام علی (ع):
«ألا إنَّ الدُّنیا مَطِیَّةُ البَلوى»
آگاه باشید که دنیا مرکب آزمایش است. (کنایهای از رها کردن تمنیات و بندگی دنیا)
و بر مذبح حضور، منیت را قربانی میسازی.
از دعای عرفه امام حسین (ع):
«إِلهِي أَنْتَ الَّذِي أَزَلْتَ الأَغْيَارَ عَنْ قُلُوبِ أَحِبَّائِكَ حَتَّى لَمْ يُحِبُّوا سِوَاكَ...»
خداوندا، تو آن کسی هستی که اغیار (بیگانگان و غیرِ خودت) را از دلهای دوستانت زدودی تا غیر از تو کسی را دوست نداشته باشند.
آنجاست که به عبد بودن میرسی
و طعم آزادی حقیقی را در بندگی درمییابی.
⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐
مولانا چه خوش گفته است:
```
این سفر روح است سوی آسمان
نی پی مرکب نی ز رههای جهان
در خود سفر کن، کعبهات آن سوی توست
خویش را گم کن، ببین بانوی توست
```
