چندماه دیگه 18 سالم میشه و من هیچ تصوری ازش ندارم..قبلا فکر میکردم خیلی سن جذابیه..به سن قانونی میرسم..خوشحالم..تکلیفم مشخص میشه و ازادانه رفتار میکنم ..اما الان تو بهمن ماه ..5 ماه مونده به کنکور..فکر گند زدی یه لحظه رهام نمیکنه..حالم خوب نیست..حوصله کاریو ندارم..تنهایی امونمو بریده..دست و دلم به درس نمیره..حتی نمیدونم چرا الان رشتم تجربیه و چی دوست دارم و قراره چی بشه..خودمو گم کردم و حتی توان اینکه دنبالش بگردمم ندارم..تو استانه 18 سالگی برنامه خودکشی که مدتهاست تو ذهنمو رو میچینم گه کی و کجا و تو کدوم شهر قراره قبول شم تا انجامش بدم..غم؟ زیاد..استرس؟ رها نمیکنه..امید؟ یه کلمه نصفه جون..ادامه دادن؟ دیگه تو توانم نیست...دلم میخواد پیدا شم..خودم..زندگیم..اصلا من کی ام؟
