مرحله اول رسیدن به عبودیت، کسب علم است. انسان باید از لحاظ بحث علمی، با تفکر، تأمل و مراجعه به اخبار و روایات این مسئله را برای خود حل کند که تمام عالم در برابر خداوند متعال هیچ و فقر محض است و تلاش نماید تا با تکرار همین حقیقت در قلب خود هیچ شأن و منزلتی برای خود قائل نباشد.
این مرحله کسب علم، در عین اینکه خطراتی نیز به همراه دارد، مرحله بسیار مهمی است. زیرا علم از دو جهت آدمی را از خداوند دور می کند. یک جهت اینکه علم برای انسان عُجب و غرور می آورد و اگر خدای ناکرده شخصی به این مرض مبتلا شد، در خود نسبت به کسی که علم ندارد احساس برتری می کند و به محض پیدا شدن این عُجب شخص برای خود شأن و منزلتی قائل شده و بدین ترتیب یک مرتبه از خداوند دور می گردد.
جهت دیگر اینکه علم، انسان را به خود مشغول می کند، چراکه فهمیدن دقیق یک مسئله علمی، زمان بَر است و به همین مقدار که انسان به علمش مشغول می شود از یاد خداوند غافل خواهد شد. پس دریافتیم که علم حجابی است که انسان باید در آن داخل شود اما سعی کند تا در آن باقی نماند و از آن خارج شود و در همان حال که تلاش می کند تا با ورود به علم از اهل جهل نباشد، نگذارد تا علم برای او پرده و حجاب شود و او را از رسیدن به حقیقت بازدارد.
