حشرات را نکشیم

در گذشته حشرات را می کشتم ( بچه بودم بالاخره 🥲 ) و خب حالا که فکر می کنم درک می کنم که چاره ی بهتری به عنوان یک بچه ی کوچک نداشتم .

ولی خداروشکر الان که بزرگ شدم دیدگاه اینه همه ی جهان از کوچک ترین عضو به همدیگه مرتبط هستیم . و آزار و ظلم به همدیگه هر چند کوچک تأثیر منفی ( حتی در حد کم شدن غذای یک روز یک پرنده ) و هر خوبی و محبت عاقلانه و از راه درست هر چند کوچک تأثیر مثبتی بر جهان دارد و شاید روزی این تأثیرات به نوعی (شاید اثر پروانه ای) دوباره به من برسند. ( شاید هم نرسند )

حالا خلاصه که در حال حاضر تلاش می کنم در حد توانم به جای کشتن حشرات آن ها را آزادشان کنم . مورچه های خانه را با جارو جمع می کنم و در حیاط می برم . مگس ها را در ظرف پلاستیکی می گیرم و رها می کنم . به همین نحو برای عنکبوت ها .

خواستم این نوشته تلنگری باشد بر این که تا جایی که از دستمان بر می آید ، به جای گرفتن جان یک موجود هر چند کوچک ، ناجی باشیم برای جان او ؛ به قول سعدی :
میازار موری که دانه کش است که جان دارد و جان شیرین خوش است