در فرایند کوچینگ، بسیاری از افراد به دنبال راهحلهای سریع، انگیزه لحظهای یا تکنیکهای سطحیاند؛ اما نقطهی واقعی تحول، جایی است که «رزونانس» شکل میگیرد؛ یعنی حالتی که در آن فرد میان آنچه میخواهد انجام دهد و آنچه واقعاً برایش معنادار است همترازی تجربه میکند.
رزونانس برخلاف تصور عمومی، یک حس خوب ساده نیست. حتی در ابتدای مسیر ممکن است ناخوشایند باشد، زیرا فرد را وادار میکند با واقعیتهای پنهان، ارزشهای سرکوبشده، تضادهای درونی و آرزوهای قرضی (borrowed dreams) روبهرو شود. به همین دلیل است که تنها بخش کوچکی از مراجعان واقعاً به رزونانس میرسند و باقی افراد در بهترین حالت یک تصویر رمانتیک از آن را تجربه میکنند، نه خودِ پدیده را.
فرد با هدفها نه از روی هیجان یا فشار بیرونی، بلکه از روی احساس «درست بودن» ارتباط برقرار میکند؛
رفتار و پیشرفت تبدیل به فرایندی طبیعی و خودپایدار میشود؛
انرژی روانی در مسیر هدف صرفاً مصرف نمیشود، بلکه بازتولید میگردد.
به بیان دقیقتر، رزونانس نقطهی همنوا شدن سیستم روانی فرد با جهتگیری واقعی زندگی اوست.
بسیاری از افراد فکر میکنند هدفشان را خودشان انتخاب کردهاند، در حالی که تحت تأثیر انتظارات خانواده، تبلیغات، رقابتهای اجتماعی یا میل به تأیید قرار داشتهاند.
رزونانس کمک میکند این هدفها جدا شوند؛ و این مرحله معمولاً خوشایند نیست، چون فرد مجبور میشود بپذیرد بخشی از مسیر زندگیاش را «به جای دیگران» طی کرده است.
تغییری که پشتوانه رزونانس ندارد معمولاً شبیه رژیمهای غذایی کوتاهمدت، دورههای انگیزشی یا دورههای آموزشی شتابزده است.
رزونانس، سوخت درونی تغییر را تأمین میکند؛ چیزی که بهسادگی فرسوده نمیشود.
وقتی انگیزه و معنا همراستا میشوند، اصطکاک روانی کاهش مییابد. فرد کمتر دچار دودلی، وسواس تصمیمگیری یا احساس دوبارهکاری میشود.
در حالت رزونانس، تمرکز، خلاقیت و کیفیت تصمیمگیری افزایش مییابد. ذهن نه پُر از تردید است و نه درگیر دفاع از انتخابهای اشتباه.
کوچ با پرسشهای هدفمند، لایههایی را که خود فرد از آنها گریزان است باز میکند:
چرا میخواهم این کار را انجام دهم؟
اگر هیچکس قضاوت نکند، باز هم این مسیر را انتخاب میکنم؟
چه چیزی پشت این انتخاب پنهان شده؟
این مرحله گاهی ناراحتکننده است، اما بدون آن رزونانس اصلاً شکل نمیگیرد.
وقتی باورها با هدفها هماهنگ نیستند، رزونانس از بین میرود.
کوچینگ به فرد کمک میکند تشخیص دهد:
کدام باور محصول تجربههای منفی گذشته است؟
کدام باور واقعیت دارد و کدام ساختگی است؟
کدام باور او را کوچک نگه میدارد؟
هدف بدون معنا، مثل ماشینی است که بدون سوخت حرکت میکند.
کوچینگ بررسی میکند چرا یک هدف مهم است؛ نه اینکه فقط «جالب» یا «پرفالوور» باشد.
رزونانس یک لحظهی باشکوه نیست که یک بار رخ دهد و تمام شود.
نوعی حالت پویاست که باید نگه داشته شود، و این کار با تمرین آگاهی مستمر انجام میشود.
چالشها، سوءبرداشتها و موانع رزونانس
هیجان، پدیدهای کوتاهمدت و اغلب فریبنده است.
رزونانس زمانی خودش را نشان میدهد که پس از خوابیدن هیجان، هنوز برای فرد «درست» به نظر برسد.
برخی تصور میکنند رسیدن به رزونانس یعنی احساس سبکی و آرامش دائمی.
واقعیت برعکس است:
پیدا کردن رزونانس در ابتدا میتواند دردناک باشد، چون فرد مجبور است با بخشهایی از خودش روبهرو شود که مدتها نادیده گرفته است.
رزونانس فقط احساسی نیست؛ مجموعهای از احساس، منطق، تجربه، ارزش و آگاهی است.
اتکا به یک جزء، نتیجه را سطحی میکند.
حتی زمانی که رزونانس پیدا میشود، تغییر میتواند برای فرد تهدیدکننده باشد، چون بخشی از هویت قبلیاش را باید کنار بگذارد.
رزونانس الزاماً به معنی آسان بودن نیست. گاهی انتخاب درست دشوار، پرریسک یا خارج از چارچوبهای آشناست.
با این حال، رسیدن به رزونانس نیازمند صداقت، شجاعت و تحمل مواجهه با بخشهایی از خویشتن است که ممکن است سالها پنهان بوده باشند. کوچینگ واقعی، نه فقط همراهی مهربانانه، بلکه فشار قاطع و آگاهانه برای رسیدن به این همترازی است.
