برای آن نوزاد که پرواز کند ...

ققنوس ، هرگز پایانی ندارد .

خود را می‌سوزاند ،

نه برای دیگران ،

نه برای تحسین ،

برای خودش .

تا دوباره زندگی کند ،

دوباره تنفس کند ،

دوباره بر والای آزادی خودش پر بزند ،

حتی اگر ققنوسی در بند اسارت باشد .

نام آن را چه میتوان گذاشت ؟

او خودش را فدا کرد ،

او سوخت تا فرصت زندگی کردن را دوباره به دست آورد .

چه جالب است روزگار ،

چقدر کوچک است ،

چقدر ققنوس ها سوختند در آن ،

تا نوزادی دوباره متولد شود ،

شاید خودشان نتوانستند خوب پرواز کنند ،

خودشان درست تنفس کنند ،

درست زندگی کنند .

اما برای آن نوزاد ، خاکستر می‌شوند .

شاید که آن بتواند درست زندگی کند .