موضوع کتاب : رمانِ مصوّر
نسرین در گُذَر از گُذارِ عمر و فرصتِ مغتنم در کشاکشِ روزگاران با تن و ناتوانی اش و روان و محدودیت در امکاناتش بتواند با عشق بخود و هر دیگری با چگونگیِ دگرگونی در نوعِ نگاه، اندیشه و عملکرد خود با وجود معلولیتی که بر او حادث گشته و انسانهایی دیگر که موجبِ رشد و تلاش او در زیستنی نیکو که بسیار سخت م.ی.گُ.ذَ.رَ.د ولیکن آسانی را منجر می شود که شیرینی نتیجه خشنودی از دست و پا زدنش را درین موج گاه مهلک اما او را خرسند می کند که این چنین به صدق و بی تکلف سخن می گوید: ( بخود گفتم نسرین ای موجِ سرگردان درین تلاطم بخود آ، جوان هستی، بطورِ خاص زن که مدام بدلیلِ زن بودنت جنسِ ضعیف معرفی شده ای ولی تو یک انسان هستی باید خود را به نامِ زن انسانی قوی، جسور و با شهامت و آزاده بشناسانی و به علتی که تو را حادث گشته تن و روانِ خود را از اسیری درین ستم و ویرانگریِ ناشی از بی حرکتی و ناتوانی با اثیری نجات دهی و با آگاهی و تمرکزِ خِرَد و انرژیِ جمعیِ اعضاء بدنت در تلاش باش، دست در دستِ خود ده تا ایرانبانویی شیر زن با خورشیدی تابان، زنی قدرتمند، مستقل و آزاده با مطالبه گریِ حقوقِ خود از بودنت خدمتگزارِ خود و هر دیگری شوی تا بار نشده و یار شوی و در سرزمین وجودیِ خود توانا و در کشورت ایران سرافراز بودنت را در موجی نو معنا بخشی!... ).
