نصیحت های صَد منَ یه غازی

امروز هوا چقد گرمه. خدا دمای 60 درجه رو نصیب هیچکس نکنه.

یکی: سلام خانم خوشگله، دوریت برام مشکله.

بلند میشم تا کفشمو بکنم تو حلقش ولی کسی رو رؤیت نمیکنم.

همون یکی: من نَفس لوامه تم، اومدم چند کلمه حرف حساب باهم رد وبدل کنیم

نَفَس راحتی کشیدم و نشستم سر جام. فک کردم اسکلِ مزاحمی چیزیه

من: خب اوکی. بفرما حرف بزن میشنوم

لوامه:دقیقا داری چیکار میکنی؟ صبح پا میشی میری سر کلاس، ظهر میخوابی، شب میری بیرون...کِی درس میخونی پس؟

من: اشتب گفتی یارو. مامانم دیگه شبا نمیزاره برم بیرون. میگه درس بخون بعد

لوامه: ایولا به مامانت. خب پس درس بخون دیگه الدنگ

من: یه سوال تخصصی. زیر نظر کدوم ارگان و سازمانی؟

لوامه: فرشته ی مثبت نویسِ شونه ی سمت راستت.

من: کارای تو رو هم مینویسه؟ آخه خیلی بی ادبی. کسی تا حالا جرئت نکرده به من بگه الدنگ

لوامه: همینه که هست، از فردا همینم نیست. تو به فکر خودت باش که با درس نخوندنت داری گند میزنی به زندگیت

من:چرا درس نخوندنم رو میندازی گردن من؟ برو یقه ی فیلم و انیمه و کتابایی که جدید اومده رو بگیر که جذابیتشون آدم رو غرق که هیچ، تو خودش حل میکنه. تقصیر من چیه یهو این همه تفریح از ناکجاآباد جلوم سبز میشه؟

لوامه: خجالتم خوب چیزیه. اینقد کوالا بودنتو گردن تفریح ننداز

تفریح: راست میگه. اینقد همه چیو ننداز گردن من گردنم شکست. جناب لوامه من اینو گردن نمیگیرم

با چشای وَق زده و لب و لوچه ای که به نشانه عصبانیت و اعتراض مثل لباسی که دکمه هاش بالا و پایین بسته شده، یه ورش افتاده بود کف آسفالت و یه ورش تو فضا، گفتم:مگه قرار نبود مث کوه پشتم باشی؟ چرا صندلی از زیر پام میکشی بی معرفت؟ واقعا راست میگفتن قدیمیا، کس نخارد پشت من، جز ناخن انگشت من

لوامه با پوزخند: خاک برسرت واقعا. نگا کارت به کجا رسیده که تفریح هم گردنت نمیگیره. فک کنم اگه بگی تقصیر خوابه از فردا همه ی کوالا ها روزشونو بجای خواب به تلاش و کوشش میگذرونن

من: لوامه ها هم لوامه های قدیم. اصن تو تا الان کجا تشریف داشتی؟

لوامه: نت ضعیف بود صدا قطع و وصل میشد

من: اینجوریاس؟ پس شب بخیر میخوام خودمو بزارم رو حالت هواپیما

لوامه: نرو سمیه. اگه بری نمیگن چرا رفت...

من: تموم شد؟ خیلی تاثیر گذار بود