سلام خوبی؟ منم خوبم. اینجا داره از آسمون موز میباره. ولی سهم ما ازین بارون موز فقط پوستشه که میوفته زیر پامون میخوریم زمین. همه دارن موز مزه مزه میکنن، ما کف آسفالتو.
داری به زندگی نگاه میکنی و عشق میکنی، که یهو یه چیزایی از این ور اون ور میشنوی که با خودت میگی گِل بگیرن در این زندگی رو که از کلش فقط قسمت آخر این کلمه بهمون رسیده. انگاری پرده ی سینما یهو میوفته و تو میبینی همه ی اون چیزای قشنگ قشنگی که میبینی، پشتش یه دیوار سفت و خشنه و واگعی نیست، کیکه.
سلامت روانی؟ سلامت چه روانی؟ روان درمانی؟ روان، در ما، نی!
دلم میخواد یه ماسک سیاه بزنم و فاز بردارم برا خودم و دیگه به هیچ بنی بشری محل ندم. وقتی که سال نهم بودم یه بار اینکارو کردم و الان بعد چند سال هنوز میشنوم قضاوتای پشت سرمو. تنفرای صف کشیده برامو. و هربار عمیقا دلم میگیره.
اصلا بیخیال روزگار. خودمونو عشقه. هرکی هم باهامون مشکل داره، مشکل گشا ابوالفضل.
درسته بعضیا پوست موز صفت اند و مترصد شدن برا زمین زدن آدما؛ ولی... بیاین اینور بازار که میخوام ابراز محبت جدید یادتون بدم. بعضی آدما پوست خیار صفت اند. پوست خیاری که شوق میاره برای کسی که میزارتش روی صورتش به امید جوانی. بعضیا مثل همین پوست خیارن. آدم در کنارشون احساس جوانی میکنه. این آدما خیلی دوست داشتنی ان. ازین آدما پیدا کردین قدرشونو بدونین. اینا موجودات بهشتی ان. ازین به بعد به کسایی که دوسشون دارید بگید تو پوست خیار منی :)✨️
امروز داشتم این قضیه ی پوست و خیار و پوست موز رو برای یکی تعریف میکردم. بعدِ اینکه طرف این قضیه رو شنید، فی الفور به خواهرش که رو به روش بود گفت تو پوست خیار من نیستی😂
