بنی ادم

همیشه افتخار می کنیم که این سروده ی سعدی ، شاعر پارسی گوی ، زینت بخش سردر سازمان ملل است که بنی آدم اعضای یک پیکرند که در آفرینش ز یک گوهرند ، چو عضوی به درد آورد روزگار ، دگر عضوها را نماند قرار ، تو کز محنت دیگران بی غمی ، نشاید که نامت نهند آدمی! و به راستی که ما ایرانی ها عادت کرده ایم که به نداشته هایمان افتخار کنیم این روزها ، بله به نداشته هایمان: به حس همدردی ، به انسانیت ، به احترام متقابل ، به فداکاری ، به غیرت ، به آزادی ، به غرور ملی ، به تمدن ، به فرهنگ ، به.....، به چه چیزمان افتخار باید میکردیم وقتی نشستیم و دیدیم پرپر شدن گل‌های وطن را ؟!!