مدیریت و هماهنگی بین اعضا
مدیریت صحیح و همافزایی در کارهای گروهی، بهویژه در شوراها، زمانی تحقق مییابد که اعضا با روحیهی همکاری، مشورت و مسئولیتپذیری عمل کنند. شورا نهادی است که تصمیمگیری در آن باید بر پایهی عقل جمعی، تبادل نظر آزاد و احترام متقابل انجام شود. هر عضو شورا، گرچه دیدگاه و توانایی خاص خود را دارد، اما موفقیت نهایی در گرو هماهنگی و اعتماد متقابل میان تمام اعضاست.
مشورت یکی از مهمترین ارکان مدیریت شورایی است. رایزنی و گفتوگوی سازنده باعث میشود تصمیمها پختهتر، جامعتر و نزدیکتر به نیازهای واقعی جامعه یا مجموعه باشند. مشورت همچنین از بروز اشتباهات فردی جلوگیری کرده و زمینهی رشد فکری اعضا را فراهم میسازد.
در کنار اصل مشورت، تقسیم کار اصولی نیز نقش اساسی دارد. تقسیم وظایف بر اساس توانایی، تخصص و علاقهی اعضا، ضمن جلوگیری از سردرگمی و دوبارهکاری، موجب افزایش بهرهوری و سرعت در اجرای تصمیمها میشود. هر فرد باید بداند در کدام بخش مسئولیت دارد و چگونه عملکرد او در کنار دیگران به تحقق اهداف جمعی منجر میشود.
در نهایت، شورا زمانی موفق خواهد بود که اعضای آن با مدیریتی مبتنی بر اعتماد، گفتوگو و عدالت در تقسیم کار فعالیت کنند. چنین شورایی میتواند الگویی از همدلی، نظم و کار جمعی مؤثر باشد و نتایجی ماندگار و سازنده برای مجموعه خود رقم بزند.
اگر شورا اصل مشورت و همفکری را نادیده بگیرد و اعضا به جای تعامل سازنده، تکروی و خودمحوری در پیش گیرند، نتیجهای جز سردرگمی و ناکارآمدی نخواهد داشت. هنگامی که تصمیمها تنها بر پایهی نظر یک فرد یا گروه محدود اتخاذ شود، روح جمعی شورا از میان میرود و فاصلهی بین اعضا افزایش مییابد. چنین رویکردی بهتدریج اعتماد و انگیزه را از درون مجموعه میزداید.
شورایی که با نگاه دیکتاتورمآبانه و بدون مشارکت جمعی اداره شود، نمیتواند اهداف بلندمدت خود را محقق کند، زیرا تصمیمهای یکجانبه غالباً از واقعیتهای میدان عمل و دیدگاههای متنوع اعضا دور میمانند. در مقابل، روح شورایی و احترام به نظرات متفاوت، سرچشمهی پیشرفت و دوام همکاری است.
بنابراین، برای موفقیت واقعی، اعضای شورا باید از تکروی و خودمحوری پرهیز کنند و با اعتماد، گفتوگو و همدلی مسیر تصمیمگیری و اقدام جمعی را پیمایند. تنها در سایهی همکاری و مشورت است که شورا میتواند به نهادی پویا، منسجم و اثرگذار تبدیل شود.
مهدی
