سندرم آدم آهنی: قربونت برم استیو جابز نیستی، خودت باش!
دیدین اینایی رو که تا میرن پشت تریبون یا میخوان تو یه جلسه حرف بزنن، یهو فاز «تامی شلبی» یا «استیو جابز» برمیدارن؟ دستا تو جیب، نگاه عقابطور به افق، یه مکثِ طولانی... بعد همون آدم تو حالت عادی، سر دو هزار تومن چونه زدن لکنت میگیره!
قضیه اینه که طرف رفته چهارتا کلیپ اینستاگرامیِ «زبان بدن آلفاها» رو دیده، حالا میخواد عین یه آدمآهنی همونا رو کپی کنه. ولی مغزِ مخاطب خیلی باهوشتر از این حرفاست؛ سریع میفهمه این ژستها فیکه. طرف با دستاش داره داد میزنه «من سلطان جهانم»، با چشماش داره میگه «مامانم کجاست؟!»
حالا چیکار کنیم که شبیه رباتهای هنگکرده نشیم؟
۱. داداش، آبجی ، لباست گشاده!
زبان بدن کپیشده، مثل کتوشلوار باباته که تو ۸ سالگی پوشیدی، به تنت زار میزنه .اگه ذاتاً آدم پرانرژی و شلوغی هستی، موقع حرف زدن راحت باش و با دستات بازی کن. اگه آدم آرومی هستی، همون مدلِ باوقار و آرومِ خودت باش. قرار نیست همه یه شکل باشن.
۲. ادا درنیار، حسش کن!
زبان بدن باید سایهی احساست باشه، نه یه نقاب پلاستیکی. وقتی خودت به حرفی که میزنی باور داشته باشی، دست و پات اتوماتیک میدونن چیکار کنن. اصلاً نیازی نیست زاویه دستت رو با نقاله تنظیم کنی!
۳. قفل نباش، همین!
به جای اینکه زور بزنی فلان حرکتِ خفن و کاریزماتیک رو تقلید کنی، فقط گاردت رو باز کن. یعنی چی؟ یعنی قوز نکن، دستبهسینه (تو حالت دفاعی) نشین، با ناخنت بازی نکن. همین موانع رو برداری، زبان بدنِ طبیعی و جذابِ خودت میاد بالا
خلاصه که:
یه نسخه اورجینال از خودِ معمولیت بودن، هزار بار شرف داره به یه کپیِ فیکِ چینی از آدمای معروف! اثر انگشت خودت رو پیدا کن و همون باش.
امضا طبیب سخن .
امضا: طبیب سخن
