تصور کنید وسط یک جمع مهم دارید با اعتمادبهنفس حرف میزنید که یهو حس میکنید زبانتان مثل یک تکه موکتِ خشک چسبیده به سقف دهان! صدایتان دورگه میشود و مدام مجبورید با صدای بلند (شبیه قورت دادنِ یک سیبزمینی درسته) آب دهانتان را قورت بدهید تا راه گلو باز شود. به این وضعیتِ اورژانسی میگوییم «سندرم کویر دهان»!
تشخیص طبیب: تقصیر تو نیست جونم تقصیر شیر گرسنه ست!
قضیه از چه قرار است؟ وقتی قبل از صحبت استرس میگیرید، آدرنالین خون میزند بالا. مغزِ بیچاره فکر میکند یک شیر گرسنه افتاده دنبالتان، پس بلافاصله دستور میدهد: «غدد بزاقی رو تعطیل کنید! الان وقت هضم غذا و ترشح بزاق نیست، تمام انرژی رو بفرستید توی عضلات که فقط فرار کنیم!»
نتیجه؟ دهان خشک میشود و تارهای صوتیِ بینوا مثل لولای زنگزدهی در، به هم ساییده میشوند.
نسخه طبیب :
۱. تکنیک فریبِ مغز (گاز گرفتن پنهان):
قبل از شروع صحبت یا وقتی کسی حواسش نیست، خیلی ریز و نامحسوس کنارههای زبانتان را گاز بگیرید. مغز گول میخورد و فکر میکند در حال جویدن کباب چنجه هستید! سریع غدد بزاقی را روشن میکند و دهان مرطوب میشود.
۲. آب ولرم، نه آبمعدنی تگری:
خوردن آب یخ وسط صحبت، تارهای صوتی را چنان منقبض میکند که انگار وسط چله زمستان با لباس تابستانی رفتهاید بیرون! همیشه یک لیوان آب ولرم (همدما با محیط) کنارتان باشد و بین جملات، جرعهجرعه بنوشید.
۳. لیست سیاه خوراکیها (تبصرهی خودشناسی!):
معمولاً اساتیدِ بیان میگویند قبل از صحبت، چای پررنگ، قهوه، لبنیات و شیرینیجات نخورید، چون دهان را خشک میکنند یا خلطآورند. **اما یک راز مهم: این «نبایدهای خوراکی» صددرصد برمیگردد به میزان شناخت ما از بدن خودمون!
بدنِ هرکسی یک قلق خاص دارد. ممکن است یکی با خوردن یک فنجان قهوه قبل از جلسه موتورِ کلامش روشن شود و یکی دیگر با همان یک فنجان، تا دو روز صدایش خشدار بماند. پس خودتان را بشناسید و ببینید بدنتان با کدام خوراکی قهر میکند، همان را از لیست خط بزنید.
امضا : طبیب سخن .
