به نظرم یکی از عجیبترین چیزهای دنیا این است که ما انسانها ساعتها حرف میزنیم… اما هنوز درست بلد نیستیم گفتوگو کنیم!
یعنی اگر مسابقه «حرف زدن برای حرف زدن» برگزار شود، خیلی از ما احتمالاً مدال طلا میگیریم؛ ولی وقتی پای گفتوگوی واقعی وسط میآید، یکهو میبینیم کار کمی پیچیدهتر از چیزی است که فکر میکردیم.
من مهرنوش هستم؛ گوینده، مجری، مدرس مهارتهای ارتباطی و فن بیان… و البته با یک لقب که دوستانم روی من گذاشتهاند: طبیبِ سخن.
یعنی اگر جایی دیدید گفتوگویی تب کرده، بحثی سرفه میکند، یا حرفها دچار سوءهاضمه شدهاند، احتمالاً باید یک نسخهی کلامی برایش پیچید!
سالهاست کارم با کلمههاست؛ هم در اجرا و آموزش، هم در مدرسه. من در مدرسه معاون پرورشی هستم و یکی از کارهای شیرینی که انجام میدهم این است که به بچهها نویسندگی یاد میدهم. نتیجهاش هم این شده که هر روز با دنیایی از حرفها، سؤالها، بحثها و گفتوگوهای عجیب و غریب روبهرو میشوم.
از آن گفتوگوهایی که دو نفر شروع میکنند درباره یک موضوع حرف بزنند و پنج دقیقه بعد سر از یک بحث کاملاً متفاوت درمیآورند…
یا آن مدل حرف زدنهایی که دقیقاً معلوم نیست طرف دارد گفتوگو میکند، درد دل میکند، یا تمرین بلندخوانی انجام میدهد!
در پادکست هنر گفتوگو قرار است خیلی خودمانی درباره همین چیزها صحبت کنیم. نه با زبان خشک کتابی، نه با اصطلاحات عجیب. بیشتر شبیه یک گپ صمیمی که وسطش گاهی بخندیم، گاهی خودمان را در حرفها پیدا کنیم و شاید هم کمی نسخهی «طبیب سخن» برای گفتوگوهایمان بپیچیم.
در این قسمت اول، خیلی عامیانه درباره انواع گفتوگو حرف میزنم.
