ایمان کبیری

ایمان کبیری،نجف اشرف

اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِي هَدٰانٰا لِهٰذٰا وَ مٰا كُنّٰا لِنَهْتَدِيَ لَوْ لاٰ أَنْ هَدٰانَا اللّٰهُ﴾، الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِي سَيَّرَنِي فِي بِلادِهِ، وَحَمَلَنِي عَلَىٰ دَوابِّهِ، وَطَوىٰ لِيَ الْبَعِيدَ، وَصَرَفَ عَنِّي الْمَحْذُورَ، وَدَفَعَ عَنِّي الْمَكْرُوهَ، حَتَّىٰ أَقْدَمَنِي حَرَمَ أَخِي رَسُولِهِ صَلَّى اللّٰهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ.
«همۀ ستایش‌ها ویژۀ خداست که ما را به این [سعادت اَبدی] هدایت کرد و اگر خداوند ما را هدایت نمی‌کرد راه را نمی‌یافتیم»، خدای را سپاس که مرا در شهرهای خود حرکت داد و بر مرکب‌هایش سوار کرد و دور را برایم نزدیک ساخت و خطر را از من برگرداند و ناخوشایند را از من دور کرد تا مرا در حرم برادر رسولش (درود خدا بر او و خاندانش) وارد نمود.