بزارید ماجرا رو از اول تعریف کنم...
من از بچگی خیلی خودم رو فراموش میکردم...
به همین خاطر خیلی خودمو گم میکردم....
همیشه خودمو جا میزاشتم.. نمیدونم چرا ... همیشه هم بابتش توسط دیگران به جز پدر و مادرم مورد مواخذه قرار میگرفتم..
_آخه بچه کجایی..
_کجا سیر میکنی..
_ساری ناراحت نشیااا خیلی ملویی بس کن اینکار رو
و....
حالا خوبیش این بود پیدا میکردم خودمو سریع...
ولی الان چندسالیه یکی با بیل هم به سرم بکوبه خودمو پیدا نمیکنم...
خیلی عجیبه...
یه جوری خودمو گم کردم که هر چقدر فکر میکنم نمیدونم کجام ..
اصلا الان حالم خوبه..؟؟ سردمه.. گرممه؟؟
شاید ترسیده باشم اصلا...
نمیدونم..
شاید قهر کرده باهام ...
آخه راستش من خیلی باهاش بد رفتار میکردم..
هم با روحش هم با جسمش...
انقدر بهش گرسنگی میدادم که خوب و بی نقص باشه...
انقدر جلوی آینه بهش میگفتم ازت متنفرم..
البته حق میدم بهش..
خلاصه نمیدونم... باید خیلیی دنبالش بگردم
شماهم خودتونو گم میکنید؟؟؟
اصولا کجا پیدا میشید؟؟؟