خب
وسطِ این همه بلبشو و اوضاع چپر چلاق و قرمقاط و هم ریختهی دنیا، همین برای کج خلقی های اینروزهایم بس که شما را هم که ندیده باشم و صدایتان را نشنیده باشم عزیزِ ندیدهی نبودهی محترمِ من
ندیده باشم؟ ندیده باشم ! ندیده باشم مثلاً به قدرِ چند هفتهای، چند ماهی، یا که چند سالی
آخ، ببخشید
منظورم چند قرن بود
بله بله
چند قرنی!
چند قرنی به قدمتِ بدو تولدم تا به حال، یا حتی زیاد تر تر هم
آنقدر زیاد که حنای ناخنهایم بشوند عینِ هلال شبِ اول ماه،
شکن های شکلاتی موهایم وز وزو تر و جلای مردمانم فانی تر طروات گونه هایم رفتنی تر.
کجا بودم؟
آها
داشتم میگفتم!
از غمتان این غرامت ها خوب است؟
که آسمان و زمینم به دوخیده(یا دوزیده یا دوخته، چه فرقی میکند؟) شده باشد خوب است؟
جهانم دست به گریبان و گلو گذاشته باشد خوب است؟
لاک قرمز جیغم، همان که عاشقش بودم و ″انارم″ بود و ″یاقوتتان″ همان، همان لب پر شده باشد خوب است؟
شما هم که گذاشته باشید و رفته باشید و نه-خاک بر دهانم شود عزیزِ من- نبوده باشید و نیستید که هم، بعد من بمانم که غر هایم از حکایت تلخ شدن قرمهسبزیام و زنده بودن پلوهای شام ضیافت پریشب را با که بگویم؟
و از که بپرسم تورم ۳۲درصد بد تر تر است یا ۲۰ درصد؟
و که ملتفتم کند که الهام اف دخلی به اردوغان ندارد و که برایم عراقی بخواند و چین های دامنم را با هاچین و واچین خواندن مرتب کند ؟
شماهم که مدت هاست گذاشته اید و نبوده اید و پیدایتان هم که نیست عزیزِ ندیدهی نبودهی محترمِ من
و من ؟
من هم هی باخودم میگویم که نکند علاوه بر به هم ریختگی های دنیا ، این پریشانیِ دل و ژولیدگی حلقه های چین و واچینِ موهایم هم تقصیر شماست عزیزِ من؟
و باز با خودم میگویم خرافه نباف و مهمل نگو و جفنگیات نساز دختر.
ولی خب
نه
آرام بگیر
که عزیزت دستش به غیر از ملایمت و مراقبت نمیرود.
