مشکل ما از آنجایی شروع شد که تصمیم گرفتیم دیگران را تربیت کنیم...
گاهی به این فکر میکنم که ما، قبل از اینکه به #تربیت آدم ها بپردازیم باید بتوانیم با آنها #زندگی کنیم. اگر کسی نتواند رابطه #صمیمانه و #هم_ترازی با آدم ها برقرار کند، بعید میدانم در محیط پیرامونی خود اثر تربیتی چندانی بگذارد. چون آدم ها از تحت تربیت و تکفل دیگران بودن بیزارند. آدم ها به دنبال حفظ #شخصیت و هویت خود هستند و هرآنچه این هویت را خدشه دار کند، پس می زنند.
حتی درباره کسانی که در موضع معلم و مربی هستند نیز این قاعده پا برجا است. بهترین #معلمان و #مربیان کسانی هستند که می توانند با متربی خود همراه و هم صحبت شوند و مثل یک #رفیق با او زندگی کنند. نه آنهایی که دائم از منظری بالاتر به متربیان خود می نگرند و تلاش می کنند تا با نصیحت و هدایت تغییری در زندگی آنها ایجاد کنند.
آیت الله حائری شیرازی می گفت:
معلم میگوید: خدایا، میروم که کاروانی از انسان ها را به سوی تو دعوت کنم و قدمی چند با آن کاروان به سوی تو باز آیم.
این جمله نیز گویای همین مطلب است که نسبت مربی و متربی نسبت دو #همسفر است نه راه رفته ای که قصد هدایت مسافری را دارد.
نظر شما چیست؟
🆔 @alibarati_ir
