تابستان طاقت فرسا

تابستان بسیار دیر میگذرد .

هر سال تابستان درد بدی را درون خود حس میکنم .

فکر می کنید چه نوعی از درد است؟

مشکلات گوارشی , مشکل کلیه , مشکل استخوانی ....

خیر .

وقتی می گویم دردی از درون دارم .

منظورم قلب خسته ام است .

منظورم جنگ مغز و قلب ام است .

منظورم احساسات است.

منظورم غرور ام است.

منظورم اینجور چیز هاست.

در تابستان تازه یادم می افتد که چقدر همه چیز مزخرف است .

"ای کاش .. ای کاش میشد برم بمیرم تا هم خودم راحت شوم هم او و هم تو و هم خیلی افراد دیگر"

همچین سخنانی به افکارم هجوم می آورند .

اما هنوز که هنوزه نفس میکشم .

هیچوقت جرعت انجامش رو نداشتم.

لعنت بر من و این زندگی

حتی دیگر ایران هم برایم زیبا نیست .

می دانید چرا تابستان انقدر سنگین است؟

آنقدری سرم خلوت است که شروع میکنم به مرور اتفاقات گذشته و تجسم آینده

و متوجه میشم که چقدر روزگار بی رحم است .

من در ظاهر نه رمیدم و نه گسستم .

تظاهر به شاد بودن حتی سخت ترش ام می کند .

روزی از راه می رسد که بالاخره تمومش میکنم .

دلم نمیخواهد بگذارم خودش بیاید

من به دنبالش می روم.

~ لبتان پرخنده و دلهایتان آکنده از مهر.
بدرود/خدا یار و نگهدار شما. ~