سلام دوستان عزیز یکی از بزرگترین اشکالات ما و بیشترافرادجامعه این که نسبت به خودمون حس لیاقت و ارزشمندی نداریم همیشه به کمترین ها راضی میشیم و در عالم کائنات و جهان هستی یه جورایی این اشتباه محسوب میشه و جهان هستی نگاهش به ما خیلی کم ارزش و ضعیف میشه در صورتی که ما لایق بهترینها هستیم و باید که بهترینهانصیبمون بشه ولی به شرطی که بهترینارو برای خودمون بخواهیم واستفاده کنیم و لذتشو ببریم مثال:کمدپرازلباس داریم و همیشه یکی دوتارو استفاده میکنیم بقیه تو کمد خاک میخورن ماشین تو پارکینگ خونه مونده دنبال اتوبوس ومترو یا دربهترین حالت تاکسی و اسنپیم و تاغروب گشنگی میکشیم که میرم خونه حالا یه چی میخورم و غیره... اما غافل از اینکه بابا من نبودم میخوام خورشید درنیاد فقط گفتن اینکه من لایق بهترینم کافی نیست باید در عمل اینو اول به خودمون و اون حس درونیمون ثابت کنیم وبعد به همه جهان هستی و کائنات ودر ضمن یادمون باشه که این جهان هستی هیچ چیز جز حس مارو دریافت نمیکنه این جهان فقط حس مارو میفهمه نه مدرک تحصیلی نه جایگاه ونه هیچ چیز دیگه .
