هیچ چیز مانند صفای تخت جمشید نیست.
هیچ چیز دل انگیز تر تماشای غروب در پاسارگاد نیست.
هیچ چیزهایی مانند خاطرات کوتاهی از او نمی شوند.
هیچ!
او قلبم را می نوازد، ساز دلم را می نوازد .
روز و شب.
ایرانم از من جدا نمیشود.
هر جا از این کره خاکی بروم، جایی مانند ایرانم نمیشود.
خاطراتش در گوشم ترانه می خوانند.
نمی خواهم در خاک غریبه بمیرم.
نمی خواهم برم، من ایرانی ام
ایرانی هم می مانم، کشورم را به پول نمی فروشم!
هویت ام را به پول نمی فروشم.
حتی اگر قرار است در سرد تربن سرما بخزم.
حتی اگر قرار است پشت جبهه صدای ممتد تیرها گوش هایم را به زوزه کشیدن وا دارد.
مانند آریوبرزن: من فرزند ایرانم، در آخرین سنگر؛ اینک تنم، جانم!
