سوگند به صبح هنگامی که تنفس کند!

(وَ الصُّبْحِ إِذا تَنَفَّسَ)

و سوگند به صبح هنگامى که تنفس کند! . تکویر: 18 چه تعبیر جالبى؟ صبح را به موجود زنده اى تشبیه کرده که نخستین تنفسش با طلوع سپیده آغاز مى شود، و روح حیات در همه موجودات مى دمد، گویى در زیر دست و پاى لشکر زنگى شب نفسش بریده بود، و با درخشیدن اولین شعاع نور از زیر چنگال او آزاد مى شود و نفس تازه مى کند!. این تعبیر شبیه تعبیرى است که در سوره مدثر بعد از سوگند به شب آمده است که مى فرماید: وَ الصُّبْحِ إِذا أَسْفَرَ: سوگند به صبح هنگامى که نقاب از چهره بر گیرد گویى ظلمت شب همچون نقاب سیاهى بر صورت صبح افتاده، به هنگام سپیده دم نقاب را کنار مى زند و چهره نورانى و پر فروغ خود را که نشانه زندگى و حیات است به جهانیان نشان دهد. تفسیر نمونه، ج 26، ص: 188

و این نوعى استعاره است که صبح، بعد از آنکه ظلمت شب را شکافته و طلوع کرده به کسى تشبیه شده که بعد از اعمال دشوارى که انجام داده و لحظه فراغتى یافته تا استراحت کند نفسى عمیق مى کشد، روشنى افق هم تنفسى است از صبح. ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻪ ﺩﻣﻴﺪﻥ ﺻﺒﺢ ﻭ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺷﺪﻥ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﻭ ﺣﺮﻛﺖ ﻛﺮﺍﺕ ﺁﺳﻤﺎﻧﻲ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﺮﺩم ﺩﺭ ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻣﻲ ﺑﺮﺩﻧﺪ، ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻱ ﺗﻮﺟّﻪ ﺍﺳﻠﺎم ﺑﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺗﻔﻜﺮ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ.