یکی از ابزارهای روان برای دفاع از خود در مقابل پیشامدهای منفی این است که بگوید "حق من نبود که اینطوری شود" " این عادلانه نبود که این بلا سرم بیاید یا دیگران من را به این شکل اذیت کنند." هدف روان یا بهتر بگویم "من" از بکاربستن چنین ابزاری این است که از مواجه شدن با خشونت و بی رحمی ذاتی زیستن طفره برود و سعی کند فراموش کند که خوب زندگی کردن برای یک "من که خود را جدی می گیرد" چقدر کار سخت و پیچیده ای است.
اما این ابزار رفته رفته به ضرر خود عمل می کند و باعث می شود روان انسان نتواند در مواجهه با هر پیشامد بسادگی با خود آن پیشامد طرف شود، تحلیل کند و با حداقل ضرر آن را پشت سر بگذارد. برعکس آن را تبدیل به یک تله ذهنی می کند که فرد در آن دچار رنجی مضاعف شود: رنج مضاعف این که نه تنها این بلا سرم آمد بلکه این بلا حقم هم نبود و مظلوم و قربانی شدم و تمام جهان در مقابل "من" است. واضح است که یک "من" در مقابل تمام جهان هیچ راهی برای فرار از افسردگی و فروپاشی و نابودی خود نخواهد داشت. پس آن روان و آن کس بهتر زندگی می کند که بتواند پیشامدهای منفی را حق خودش بداند و در نتیجه به آنها وزنی بیشتر از آنچه هستند ندهند.
ممکن است بیشتر اوقات پیشامدهای منفی در زندگی ما تقصیر خود ما نباشند و حاصل اتفاق یا شرارت و رذایل دیگر انسان ها و دیگر موجودات باشند اما از طرف دیگر ما هم اگر به تاریخچه زندگی خود بنگریم خواهیم دید که مواردی بوده است که ما آسیب های جبران ناپذیر به دیگر انسان ها و دیگر موجودات زده ایم و هیچ مکافاتی هم ندیده ایم. ذهنی که هنگام هر پیشامد منفی آن را به حساب بدی های گذشته ی خود می گذارد، به نحو غافلگیرکننده ای به بهتر زیستن نزدیک تر است. اگرچه ممکن است خرافاتی یا ساده انگار بنظر برسد اما بنظر برای مواجهه ی اصولی با جهان و یافتن جایی برای "من" کذایی ِ خویش آماده تر است.
البته نهایتا کسی از هردوی اینها بهتر زندگی می کند که من به عنوان چیزی مستقل و مرتبط با گذشته و آینده را اساسا در خود از میان برده است و روان خود را جز بستری برای رودخانه ی "لحظه" و "حال" نمی بیند. بستری که جز مجموعه ای از واکنش ها، هیجانات، تصمیمات و رفتارها نیست و بنابراین در هر لحظه نسبت به لحظه ی قبل چیز دیگری است
