Abu al-Qasim Ferdowsi یکی از بزرگترین شاعران تاریخ ایران و جهان است. او حدود سال ۹۴۰ میلادی در توس (خراسان) به دنیا آمد و در حدود سال ۱۰۲۰ درگذشت. مهمترین اثر او شاهنامه است؛ کتابی بسیار بزرگ که حدود ۵۰ هزار بیت شعر دارد و داستان تاریخ، اسطورهها و پهلوانان ایران باستان را روایت میکندی.
شاهنامه فقط یک کتاب شعر نیست؛ بلکه یک اثر ملی و فرهنگی است که هویت زبان فارسی را در دورهای که زبان عربی بسیار رایج شده بود، حفظ کرد. فردوسی بیش از ۳۰ سال از عمر خود را صرف نوشتن این اثر کرد و هدفش این بود که تاریخ و فرهنگ ایران فراموش نشود.
در شاهنامه شخصیتهای معروفی مثل رستم، سهراب، سیاوش و ضحاک وجود دارند. این داستانها ترکیبی از اسطوره، حماسه و تاریخ هستند. یکی از مهمترین ویژگیهای شاهنامه، زبان ساده و در عین حال بسیار قدرتمند آن است که باعث شده بعد از هزار سال هنوز خوانده شود.
فردوسی در زندگی خود ثروت زیادی به دست نیاورد، اما امروزه او را یکی از ستونهای ادبیات فارسی میدانند. آرامگاه او در توس قرار دارد و هر سال افراد زیادی برای احترام به او به آنجا میروند.
در یک نگاه، فردوسی کسی بود که با شعرهایش زبان فارسی را زنده نگه داشت و داستانهای قهرمانان ایرانی را برای نسلهای آینده ثبت کرد.
