این روزها کم نوشتن می تواند خود مزیتی باشد . انسانها مثل ام پی تری دایم درحال فشرده سازی فکر و ذهن و بیان و ادا و اطوار هستند . در این میان چیزی مثل رسانه ویرگول راه جالبی را پیش گرفته است .یعنی به سیاق گذشته ما را تشویق می کند که بیشتر بنویسیم . وقتی خطی برایش نوشتم دیدم محدودیت حداقلی دارد یعنی باید نوشته ام از چیزی یا تعداد کاراکتری و کلماتی بیشتر باشد تا قابلیت انتشار داشته باشد .
فکر نمی کنم در این دوران به زور بشود از زبان کسی حرف کشید . ما که هیچ ولی ای ویرگول اینقدر ملت را توی منگنه نگذار که حتما چیزی بنویسند . شاید عبارت و جمله ای که مقصود بوده اصالتاً قابلیت بسط و گسترش ندارد و زیبایی آن در رسایی و کوتاهی آن باشد . همه اینها رو گفتم که دل ویرگول رو برای انتشار اولین نوشته ام به دست بیارم .
تمشک خوی وحشی خود از سرِ وجودش دارد
توت فرنگی همه حال میل به سازش دارد
