۱۷ مرداد، روز خبرنگار، یادآور رشادت شهید محمود صارمی و فرصتی برای قدردانی از خبرنگارانی است که در خط مقدم اطلاعرسانی و مطالبهگری ایستادهاند. اما پشت این تقدیرهای نمادین، واقعیتی تلخ پنهان است: خبرنگاران سالهاست بدون قانون حمایتی مشخص، با ناامنی شغلی، فشار، تهدید و نبود بیمه و قرارداد مواجهاند.
در نظام حقوقی ایران، هنوز قانون جامعی برای صیانت از خبرنگاران تصویب نشده و قوانین فعلی بیشتر محدودکنندهاند تا حمایتی. این در حالیست که خبرنگاران نقش واسطهای میان مردم و حاکمیت دارند و نبود حمایت قانونی، آنها را در برابر کوچکترین احضار یا شکایت، بیدفاع میگذارد.
حمایت قانونی باید ناظر بر عملکرد حرفهای، اخلاقی و بیطرفانه باشد، نه بیقید و شرط. قانون باید میان خبرنگار مسئول و سوءاستفادهگر تفاوت قائل شود و مانع تبدیل عنوان خبرنگار به ابزاری برای تخریب شود.
تشکیل شعب تخصصی رسانه در دادگستریها، یکی از راهکارهای عملی برای تضمین دادرسی منصفانه و جلوگیری از برخوردهای سلیقهای با اصحاب رسانه است. اکنون این فرصت تاریخی برای مجلس دوازدهم وجود دارد که با تصویب قانون جامع حمایت از خبرنگار، گامی اساسی در جهت تقویت رسانه استوشفافیت بردارد.
