من مریمم
انسانیام پُر از لغزش واژهها ،پُر از تکرارهای بیجافعلهای نادرست جملههایی بیقرارم .ذهنم بافتهای از خطوط مبهم که هر بار که میخواهم خالیاش کنم باز همان آشفتگی همان گرههای ناگشودنی برمیگردند در این شلوغی تنها پناه من نوشتن است .جایی که میشود اشتباه کرد دوباره برگشت نگاه تازهای انداخت و این بار بینیاز از بیان مستقیم با دست با قلم با دل نوشتم و ویرایش کرد تا شاید کمی از خودم را نجات دهم.
🤍✨
منتظرم تا ببینم نخستین گذرِ نگاه از این نقطهی بیصدا کیه؟!