برای رعنا؛ روایت شور، ضعفها و حقیقت سینمای مستقل
نقد فیلم «برای رعنا»
یادداشت:هومن اولیایی
«برای رعنا» ساختهی عظیم نوروزی تلاشی صمیمی در حوزهی سینمای مستقل ایران است؛ فیلمی که میخواهد میان یک ملودرام عاشقانه و روایت دغدغههای یک فیلمساز جوان تعادلی ایجاد کند. داستان از زاویهی دید کارگردانی روایت میشود که برای ساختن فیلمش دچار مشکلات مالی و عاطفی است و رابطهاش با رعنا در مرکز این درگیریها قرار دارد. همین نگاه شخصی و نزدیک باعث شده لحظات احساسی فیلم تا حد زیادی باورپذیر از کار دربیاید و مخاطب با تنشها و امیدهای قهرمان همراه شود. بازیها نیز با وجود برخی ناپختگیها، صادقانه و پرانرژیاند و فضای پشتصحنهی سینما یکی از جذابترین لایههای اثر را شکل میدهد.
با این حال، فیلم در مسیر روایت خود بینقص نیست. ریتم روایت در نیمهی دوم افت میکند و برخی صحنهها بیش از حد کش میآیند. شخصیتها، بهویژه رعنا، کمتر از آنچه لازم است پرداخت شدهاند و بعضی تغییرات ناگهانی در روابط بدون زمینهی کافی رخ میدهد. همین کمبود عمق در شخصیتپردازی موجب میشود تأثیر عاطفی فیلم گاهی کمتر از حد انتظار باشد. از سوی دیگر، فیلم میان نمایش مشکلات تولید یک اثر مستقل و روایت بحران یک رابطهی عاشقانه سرگردان میماند و همین دوگانگی مانع از شکلگیری یک پیام واحد و قدرتمند میشود.
با وجود این ضعفها، «برای رعنا» بهدلیل صداقت سازندگانش، فضای انسانیاش و پرداخت قابلقبول جهان فیلمسازی، اثری قابلتماشا است. فیلم بیش از آنکه یک درام بزرگ باشد، روایت تجربهای شخصی و پرشور است؛ تجربهای که هرچند کامل نیست، اما میتواند برای مخاطبان علاقهمند به سینمای مستقل ایران دلنشین و همراهکننده باشد.
