با کمال احترام، این متن را از نگاه شخصی خودم و با الهام از فیلمنامهی «مسافران» در وصف استاد بهرام بیضایی مینویسم:
«مسافران» تنها روایتِ آمدن و رفتن چند انسان نیست؛
سوگوارهایست برای حافظه، برای تاریخ، برای زنانی که بارِ یاد و آیین را بر دوش میکشند و نمیگذارند چراغ معنا خاموش شود.
در این جهانِ آیینی، مرگ پایان نیست؛ عبوریست به لایهای دیگر از آگاهی.
بهرام بیضایی در «مسافران» چون نگهبانِ اسطوره ایستاده است؛
کسی که زمان را میشکافد، سنت و مدرنیته را به گفتوگو مینشاند
و از دلِ سوگ، شکوهِ ماندگاری میسازد.
او مرگ را از ابتذالِ حادثه بیرون میکشد
و به آن شأنِ تراژدی میبخشد؛
جایی که زن، محور حافظه است
و آیین، آخرین پناه انسان.
بیضایی در این فیلمنامه، سینما را به مجلسِ تعزیه نزدیک میکند؛
نه برای اندوهِ صرف،
بلکه برای بیداری.
دیالوگها کوتاهاند اما سنگین،
سکوتها بلندتر از فریاد
و قابها سرشار از تقدیر.
«مسافران» نشان میدهد که استاد بیضایی،
نه فقط فیلمساز،
که مورخِ روحِ ایرانیست؛
کسی که میداند اگر روایت فراموش شود،
ملت نیز فراموش میشود.
او به ما آموخت که مسافر بودن،
سرنوشت انسان است؛
«مسافران» برای من فقط یک فیلم نیست؛
یادآوریِ این است که مرگ پایان نیست،
و حافظه، آخرین پناه انسان است.
بهرام بیضایی، نگهبانِ اسطوره و تاریخِ روحِ ایران است.
#بهرام_بیضایی #قاب_نقد_فیلم #هومن_اولیایی
https://www.instagram.com/reel/DSzbIYbDJa2/?igsh=MWJ2bmYzamdkdXc0ZA==
