نقد فیلم «آنجا همان ساعت»
نویسنده: هومن اولیایی
فیلم «آنجا همان ساعت» با فاصله گرفتن از الگوهای متعارف روایت در سینمای جریان اصلی، تجربهای تأملی از زمان، انتظار و زیست در لحظههای معلق ارائه میدهد. اثر بیش از روایت کلاسیک، بر فضا، حس و درونیات شخصیتها تمرکز دارد.
روایت آرام فیلم، تعلیق آن را از سکوتها و مکثهای طولانی شکل میدهد و به فیلم هویتی شخصی و مستقل میبخشد، هرچند برای مخاطب عام ممکن است چالشبرانگیز باشد. بازیها درونی و کنترلشدهاند و با حداقل ابزارهای اجرایی، احساسات را منتقل میکنند؛ هماهنگیای که با لحن کلی فیلم سازگار است، اما گاه یکنواختی ایجاد میکند.
از نظر بصری، قاببندیها و میزانسنهای ساده، طراحی فضا و لوکیشنها، مفهوم «زمان ایستاده» را تقویت میکنند. با این حال، تنوع بصری محدود، نکتهای است که به چشم میآید.
در مجموع، «آنجا همان ساعت» فیلمی کمادعا، آرام و متفاوت است که بیش از روایت داستان، بر انتقال حس تکیه دارد و برای تماشاگر صبور تجربهای تأملبرانگیز رقم میزند، هرچند در پرداخت دراماتیک میتوانست جسورانهتر عمل کند.
