نقدی بر فیلم «غوطهوَر» | سید جواد حکمی
«غوطهوَر» تلاشی قابل احترام برای ورود به جهان درونی انسان معاصر است، اما در اجرا به نتیجهای رضایتبخش نمیرسد. فیلم با فقدان شکلگیری درام و شخصیتپردازی عمیق روبهروست و سکوتها و مکثها، بهجای معنا، به تعلیقی فرساینده تبدیل میشوند. فیلمنامه با اتکای بیش از حد به ابهام، امکان همدلی با شخصیتها را محدود میکند و کارگردانی نیز با وجود سادگی، از خلاقیت بصری اثرگذار بهرهی کافی نمیبرد. «غوطهوَر» قصد دارد عمیق باشد، اما در فاصلهی میان نیت و اجرا متوقف میماند.
هومن اولیایی | منتقد سینما
خطاب به سید جواد حکمی
«غوطهوَر» نشاندهندهی دغدغهی شما برای پرداختن به جهان درونی و پرهیز از کلیشه است؛ دغدغهای که محترم و قابل توجه است. با این حال، فیلم در تبدیل نیت به درام مؤثر ناکام میماند. روایت به نقطهی اتکای روشنی نمیرسد، شخصیتها عمق لازم را پیدا نمیکنند و سکوتها—بهجای کارکرد معنایی—ریتم اثر را فرسوده میسازند.
ابهام پررنگ فیلمنامه، بدون نشانههای کافی، مانع همدلی مخاطب میشود و کارگردانی نیز با وجود کمادعایی، از ظرفیت تصویر برای پیشبرد معنا بهرهی کامل نمیگیرد. «غوطهوَر» بیش از آنکه به عمق فرو رود، در سطح مکث میکند. با این حال، همین جسارت در انتخاب مسیر درونگرایانه، اگر با انسجام روایی و دقت فرمی همراه شود، میتواند در آثار بعدی به نتیجهای پختهتر برسد.
نقد فیلم «غوطهوَر» در چهلوچهارمین جشنواره ملی فیلم فجر
در میان آثار چهلوچهارمین جشنواره ملی فیلم فجر، «غوطهوَر» با ادعای ورود به جهان درونی انسان معاصر حاضر میشود، اما در اجرا به تجربهای سرد و کماثر بدل میگردد. فیلم از نبود درام شکلگرفته و شخصیتپردازی مؤثر رنج میبرد و سکوتها بهجای ایجاد تأمل، ریتم را فرسوده میکنند.
فیلمنامه با اتکای افراطی به ابهام، نشانههای کافی برای مشارکت مخاطب فراهم نمیآورد و کارگردانی نیز با وجود سادگی، فاقد خلاقیت بصری پیشبرنده است. «غوطهوَر» فاصلهی معناداری میان نیت و اجرا دارد؛ هرچند پرهیز از کلیشه و انتخاب مسیر درونگرایانه، نشانهی دغدغهمندی فیلمساز است که میتواند در آینده به بلوغ بیشتری برسد.
هومن اولیایی | منتقد سینما
هشتگهای پیشنهادی
#غوطهور
#سید_جواد_حکمی
#قاب_نقد_فیلم
#چهل_و_چهارمین_جشنواره_فیلم_فجر
#هومن_اولیایی
فیلم_فجر44
سینمای_ایران
سینمای_مستقل
نقد_فیلم
نقد_سینما
منتقد_سینما