نکتهها و تعاملات در چهلوچهارمین جشنواره ملی فیلم فجر یادداشت هومن اولیایی
چهلوچهارمین جشنواره ملی فیلم فجر، فراتر از یک رویداد نمایشی، به عرصهای برای گفتوگو، تعامل و بازاندیشی در وضعیت امروز سینمای ایران تبدیل شد. جشنوارهای که در آن، فیلمها نهتنها دیده شدند، بلکه دربارهشان بحث شد، قضاوت شکل گرفت و فاصله میان سینماگران، منتقدان و مخاطبان حرفهای کمتر از گذشته به چشم آمد.
یکی از نکتههای قابلتوجه جشنواره امسال، پررنگتر شدن حضور فیلمهای مسئلهمحور بود؛ آثاری که تلاش داشتند بهجای حرکت در مسیر امن کلیشهها، به دل واقعیتهای اجتماعی، اخلاقی و انسانی بزنند. همین رویکرد سبب شد گفتوگوهای پیرامون آثار، چه در نشستهای خبری و چه در فضای رسانهای، از سطح عبور کرده و به تحلیل نزدیک شوند.
در بُعد تعاملات حرفهای، رابطه میان فیلمسازان، منتقدان و رسانهها شکل فعالتری به خود گرفت. نشستهای پرسشوپاسخ، در بسیاری موارد، به فضایی برای تبادل نظر صریح تبدیل شد؛ جایی که اختلاف دیدگاهها نه پنهان میشد و نه نادیده گرفته، بلکه بهعنوان بخشی از حیات سینما به رسمیت شناخته شد.
نقش رسانهها و منتقدان مستقل در فجر ۴۴ نیز قابلتأمل بود. انتشار همزمان نقدها و گزارشها، جشنواره را به یک میدان گفتوگوی زنده بدل کرد؛ میدانی که نشان داد فجر همچنان میتواند معیار سنجش و محک سینمای سال باشد، نه صرفاً یک ویترین نمایشی.
در مجموع، چهلوچهارمین جشنواره ملی فیلم فجر را میتوان جشنوارهای دانست که در آن، تعامل بر انفعال غلبه کرد و سینما بار دیگر بهعنوان یک کنش فرهنگی ـ اجتماعی مورد توجه قرار گرفت؛ مسیری که تداوم آن میتواند به تقویت جایگاه جشنواره و اعتماد دوباره به گفتوگوی سینمایی منجر شود.
