سلام.
این روزا که اغلب اوقاتم رو توی خونه میگذرونم و با کلاس های مجازی دست و پنجه نرم میکنم،در کنار رفتن به دل طبیعت و لذت بردن از این هوای بهاری فوقالعاده تماشای فیلم سینمایی یه بخش جدایی ناپذیر از برناممه.
مخصوصا اگه فیلمایی باشه که حال آدمو خوب میکنه یا یه درس بزرگ بهمون بده.
خب دیگه بریم سراغ اصل مطلب:)
من تقریبا تمامی فیلم های سینمایی که کیسی افلک کوچکترین نقشی درشون داشته باشه رو دوست دارم،این فیلم هم از اون دسته ها بود که اگرچه ممکنه برای بعضی افرادی که حوصله روند طولانی و غیر هیجانی فیلم رو نداشته باشن خستهکننده باشه اما برای من جذاب بود.
داستان راجع به مردیه که در اثر یه تصادف ناگهانی با ماشین از دنیا میره و حالا در قالب یه روح نظارهگر همسرش هست که زندگیش رو داره در خونهشون میگذرونه،به زمان های قبل برمیگرده و همه آدمایی که قبلا در اون خونه زندگی کردن رو میبینه.انسانهایی که هرکدومشون یه سرگذشت و ماجرای متفاوت داشتن و سختی و شیرینی های زیادی رو پشت سر گذاشتن.
نکته اصلی داستان اینه که زندگی ما اونقدار هم که فکر میکنیم خاص و منحصر به فرد نیست،در صورت نبود ما،کره زمین از چرخیدنش به دور خورشید دست نمیکشه یا قرار نیست همه دنیا غرق اندوه از دست دادن ما بشن! شاید بیشترین تاثیر نبودمون در زندگی عزیزانمون و کسایی که مارو دوست دارند دیده بشه اما بعد از مدتی اونا هم به زندگی بدون ما عادت میکنن! اما مهم نیست که ما از دنیا میریم! ما برای همیشه از بین نمیریم فقط روحمون به جای بهتری عروج میکنه و قسمت زیبای داستان اینه که هرکسی قصه جذاب و منحصر به فرد خودشو داره.
فیلم خوبی بود محصول سال 2017،اگه دلتون گرفته و زندگی رو خیلی به خودتون سخت گرفتید این فیلم رو بهتون توصیه میکنم:)
در این لیست،فیلم سینمایی یک جای معمولی،از نظر من بهترینه.داستان راجع به مردی به اسم جان هست که 35 سالشه،کارش شیشهپاک کردنه و با بیماری سرطان دست و پنجه نرم میکنه.
جان پسر کوچولوی بانمک و آرومی به اسم مایکل داره و همسرش هم بعد به دنیا اومدن مایکل اونا رو ترک کرده! حالا جان که میدونه فرصت کمی برای زندگی داره باید به دنبال یه خانواده مناسب برای مایکل بگرده.مایکلی که عاشق پدرشه و هیچ جایی جز شهر و خونه خودشون رو دوست نداره.
جان و مایکل از خانواده های مختلفی بازدید میکنن و جان در تلاشه تا بهترین خانوادهای که به درد مایکل میخوره رو انتخاب کنه.
فیلم روند آروم و قابل تاملی داره.
من که از تماشای فیلم حسابی لذت بردم.
صحنه ها و موسیقی فیلم به گونهای هست که خودتون رو کاملا در اون فضا حس میکنید و با جان و مایکل در زندگی شیرینی که قراره به فراق و جداییشون کشیده بشه همراه میشید:) اندوه و شیرینی درون داستان رو به خوبی حس میکنید.
این فیلم رو من از شبکه نمایش تماشا کردم و همون اول به خاطر داستان جذابش توجهم رو به خودش جلب کرد.فیلم روایت کننده داستان واقعی زندگی مردی به اسم ریچارد جول هست که در سال 1996 از حادثه بمبگذاری در المپیک آتلانتا جلوگیری میکنه.
ابتدا در رسانه ها به عنوان یه قهرمان بزرگ در آمریکا شناخته میشه،باهاش مصاحبه میکنن،روی مجله ها عکسش رو چاپ میکنن و... تا اینکه یهویی ورق برمیگرده و قهرمان داستان تبدیل به منفورترین شخصیت آمریکا میشه.
پلیس اف بی آی شروع به تحقیقات از رندگی ریچارد میکنه،ریچادری که بیگناهه و هیچ نقشی در این عمل تروریستی نداشته اما پلیس آمریکا مظنونی جز ریچارد بیچاره رو گیر نمیاره.
حالا رسانه ها ریچارد رو که زمانی به عنوان قهرمان اعلامش کرده بودن تا میتونن میکوبن و کار به جایی میرسه که ریچاد برای دفاع از خودش مجبوره وکیل بگیره.اما وکیلش هم متوجه میشه که نمیتونه کاری انجام بده چون...
به نظرم داستان پتانسیل بالایی داشت تا به یه فیلم سینمایی خیلی خوب تبدیل بشه اما خب بعضی قسمت های فیلم یه مقداری خستهکننده و بدون هیجان خاصی پیش میره.با این حال در کل خوب بود.
درسی که دل فیلم نهفتهس درباره قدرت رسانههاس!
رسانه هایی که میتونن مظلوم رو ظالم جلوه بدن و ظالم رو مظلوم!
رسانههایی که میتونن مغز میلیون ها انسان رو با چند خبر و کلیپ و فیلم کنترل کنن و قدرت تفکر رو ازشون بگیرن.
رسانه هایی که به راحتی جای قهرمان و بزدل رو جا به جا میکنن و میتونن یه انسان شریف و قهرمان رو یه تروریست جلوه بدن.
رسانه هایی که میتونن باعث بشن هزاران طلاق اتفاق بیفته؛خوشبخت ها احساس بدبختی کنن و انسان های زیبا زشت جلوه کنن.
رسانه هایی که میتونن جای خوب و بد رو به راحتی عوض کنن!
البته که رسانه میتونه خودش تصمیم بگیره که اخلاقی رفتار کنه یا غیر اخلاقی و چون هیچ قانون و نظارتی روی این قضیه نیست به راحتی هرکاری دلش بخواد انجام میده! اینجاست که ما خودمون باید مراقب ورودی های ذهنمون باشیم و به راحتی متاثر نشیم.
فیلم جالبی بود اگه وقت کردید یه سر بهش بزنید:)
پ.ن:گاهی اوقات با خودم فک میکنم اگه دنیارو یه صحنه فیلمبرداری بزرگ در نظر بگیریم،زندگی هرکدوم از ما یه فیلم سینمایی میشه؛تا حالا با خودتون فکر کردید ممکنه زندگیتون در چه ژانری باشه؟ آیا ارزش دیده شدن داره؟ شما قهرمان داستانید یا یه شخصیت منفور در فیلم زندگیتون؟!!!
