بودجه شهرداری قم در سال ۱۴۰۴ حدود ۲۳٫۵ همت است؛
رقمی که معادل فروش ۵ میلیون بشکه نفت برای کشور است.
برای شهری مثل قم، این عدد کوچک نیست و اتفاقاً خیلی بزرگ است؛ آنقدر بزرگ که دیگر نمیشود با آن اداره روزمره کرد و اسمش را «مدیریت شهری» گذاشت.
📌نکته قابل تأمل اینجاست:
صادرات استان قم در ۹ ماه نخست امسال حدود ۱۸۰ میلیون دلار بوده؛ عددی تقریباً معادل کل بودجه سالانه شهرداری قم.
یعنی اگر اقتصاد شهر درست دیده و درست هدایت شود، قم میتواند بخشی از هزینههای خودش را نه از جیب مردم، بلکه از خلق ثروت واقعی تأمین کند.
اما وقتی به کلیات بودجه نگاه میکنیم، میبینیم بسیاری از ردیفهای «سایر منابع درآمدی» یا صفر هستند یا منفی.
گزارش روشنی از عملکرد معاونت مالی و اقتصادی در بخش شفافیت سایت شهرداری وجود ندارد.
در حوزه پروژههای سرمایهگذاری—جایی که باید میدان مشارکت مردم و بخش خصوصی باشد— پروژهای برای ارائه دیده نمیشود.
از عملکرد سازمان سرمایهگذاری و مشارکتهای مردمی هم گزارش قابل اتکایی منتشر نشده است.
اینها ایراد شخصی یا سیاسی نیست؛
اینها نشانه یک خلأ ساختاری در مدیریت اقتصادی شهر است.
☑️قم شهری است که در شاهراه ارتباطی کشور قرار دارد؛
چهارراه شمال به جنوب و شرق به غرب.
قم امروز در صنعت، رتبه ششم کشور را دارد؛ با ۷ شهرک صنعتی، ۵ ناحیه صنعتی فعال، نزدیک به ۲ هزار واحد صنعتی و بیش از ۵۰ هزار شغل صنعتی.
اینها عددهای واقعیاند، نه شعار انتخاباتی.
اما در کنار این ظرفیت بزرگ، قم هنوز بهصورت هدفمند وارد صنایع نوین کمآببر مثل گلخانههای صنعتی نشده است؛
در حالی که اقلیم، بازار مصرف، موقعیت صادراتی و زیرساخت صنعتی آن فراهم است.
یعنی هم صنعت داریم، هم زمین داریم، هم بازار؛
اما برنامه منسجم شهری برای پیوند اینها وجود ندارد.
✅حرف من ساده است:
شهرداری فقط نهاد هزینهکرد نیست؛
میتواند تسهیلگر سرمایهگذاری، موتور تولید ثروت شهری و شریک مردم در اقتصاد شهر باشد.
با رفع موانع مجوزها، تعریف پروژههای واقعی برای مشارکت مردمی، و هدایت سرمایههای خرد و کلان به مسیر درست، قم میتواند از شهری «هزینهمحور» به شهری «درآمدزا برای مردم» تبدیل شود.
این یک وعده نیست؛
این یک مسیر قابل اجراست، اگر مدیریت شهری نگاه اقتصادی داشته باشد،
و شورای شهر نقش نظارتی و راهبردی خود را جدی بگیرد.
من برای همین آمدهام؛
برای گفتن ظرفیتها، شفافکردن اعداد، و ساختن راهحلهایی که بشود آنها را اجرا کرد—نه فقط دربارهشان حرف زد
