من باور دارم اگر بخواهیم در قم کارهای بزرگ و ماندگار انجام بدهیم، قبل از هر چیز باید دو زیرساخت اساسی را درست کنیم؛ بدون این دو، هر برنامهای نیمه کاره یا به عملیات نمی رسد و رها خواهد شد.
امروز در قم چند نهاد مهم تصمیمساز و تصمیمگیر داریم:
1- نمایندگان مجلس قم
2- استانداری
3- شورای شهر قم
4- شهرداری
5- شوراهای روستا و دهیاریها
این پنج بخش، به نوعی ستونهای اداره و حرکت استان هستند. اما واقعیت این است که بهجز شهرداری که زیر نظر شورای شهر است، 3 عنصر مهم اغلب جدا از هم و جزیرهای کار میکنند.
کارها کند میشود، اختلافها زیاد میشود، تصمیمات اجرایی نمی شود و در نهایت شهر و مردم آسیب میبینند.
من معتقدم قم باید یک «میز مشترک تصمیمگیری» داشته باشد؛ جایی که این پنج بخش کنار هم بنشینند، نقشها تقسیم شود و همه در یک مسیر حرکت کنند.
این هاب چه کار میکند؟
پروژهها را همراستا میکند
موازیکاری را کم میکند
قدرت چانهزنی قم در سطح ملی را بالا میبرد
پروژههای بزرگ شهری و منطقهای تعریف میکند
و...
خروجی واقعی آن چیست؟
پروژههای مشترک شهر و روستا
بودجههای تلفیقی و هدفمند
قدرت قانونی بیشتر برای گرفتن حق قم
جذب منابعی خارج از بودجه معمول دولت
و...
این سازوکار پیچیده نیست و اتفاقاً همه از آن سود میبرند.
نماینده مجلس اگر ابزار و اطلاعات درست داشته باشد، میتواند در قانونگذاری و بودجهگیری به نفع قم اثرگذار باشد.
استاندار، شورای شهر و شوراهای روستا چون با مردم و بدنه اجرایی در تماس هستند، میتوانند مسیرهای عملی را شفاف کنند.
✔️تجربه هم نشان داده هر وقت نمایندهای در قم قدرت ملی و جایگاه ویژه داشته، شهر جلو رفته؛ مثل دوره دکتر آقای لاریجانی یا آقای دکتر امیرآبادی.
این ضعف دیگر نمایندگان نیست؛ ساختار مجلس طوری است که اثرگذاری محلی بدون هماهنگی، سخت و زمانبر است.
هاب تصمیمگیری، این فاصله را کم میکند.
موضوع دوم، ارتباط مستقیم با مردم است.
مردم باید جایی داشته باشند که راحت، بیواسطه و با اعتماد بتوانند حرفشان را بزنند.
من بررسیهای زیادی کردم. بهترین و امنترین پایگاه محلی برای قم، مسجد هر محله است.
امام جماعت آن مورد تأیید رسمی است
هیئت امنای آن مورد اعتماد مردم محلهاند
مردم قم با مسجد ارتباط قلبی دارند
همزبانی، همفرهنگی و همدلی در مسجد بیشتر است
زیرساخت مساجد در قم گسترده است (بیش از ۱۱۰۰ مسجد)
البته در محلههایی مثل پردیسان کمبود داریم که برای آن باید برنامهریزی شود.
من معتقدم مسجد هر محله میتواند پایگاه ارتباطی شورای شهر با مردم باشد؛ نه سیاسی، نه شعاری؛ بلکه واقعی و کاربردی.
شورا چطور با این همه مسجد در ارتباط میماند؟
نگرانی بجاست، اما راهحل دارد:
1. اجرای طرح «هر روز، یک بازدید» توسط اعضای شورا
2. شناسایی مساجد شاخص هر محله با اولویتبندی عادلانه
3. راهاندازی سیستم خودنظارتی و مردمنظارتی
4. طراحی یک سامانه ساده و در دسترس که بیشتر نیازهای مردم را پوشش بدهد
هیچ جای نگرانی نیست.
مهمترین وظیفه شورای شهر، شنیدن صدای مردم و پیگیری نیازهای آنهاست؛ نه نشستن پشت میز و فاصله گرفتن از زندگی واقعی شهر.
