بامداد 24ام دیماه است و اکنون که دست به کیبورد میشوم حقیقتا نمیدانم چه تعداد از هموطنان از دنیا رفته اند و چه تعداد دیگر با جراحات و داغ هایی که متحمل شده اند،دست به گریبان اند.روح آنانی که دیگر در میان ما نیستند در آرامش ابدی 🖤
در این چند روز آخرالزمانی مدام فکر کرده ام؛حتی خواندن دو کتاب نیز باعث نشده که اندکی ذهن و روحم التیام یابد.سوالات بی جواب زیادی در سر دارم.به نتایجی رسیده ام اما اکثرشان قطعی نیست.حس و حالی دارم که گمانم به آخرین روزهای زندگی صادق هدایت شبیه است!
بگذریم!
معتقدم که انتقاد از دیگران ساده ترین راه جهت انجام رسالت اجتماعیست.به همین دلیل از سالها پیش این رویه را ترک کرده و به انتقاد از خود روی آورده ام!
شاید حس کنید که دچار مازوخیست شده ام!
اما دست کم خودم این چنین تصور نمیکنم.سوالی که اینروزها بیش از گذشته از خود میپرسم این است که برای بهبود آینده میهن،بعنوان یک شهروند ساده چه کرده ام؟با چند نفر بحث و گفتگوی سازنده داشته ام؟چقدر هزینه داده ام؟
پاسخ قطعی نیافتم اما میدانم تلاش زیادی کرده ام که مرعوب رسانه های قلم به مزد نشوم.تاریخ کشورم را خوانده ام.سرنوشت حاکمان محبوب و منفور را خوانده ام.از جناحی طرفداری نکرده ام.همیشه اولویتم حس ناسیونالیستی بوده که هیچگاه در وجودم رنگ نباخته است.به وطنم و هموطنانم عشق ورزیده ام.به نظرات متضاد گوش داده ام و ...
اما آیا اینها کافیست؟!
بعید میدانم...
عمل گرایی عاقلانه حلقه مفقوده مصیبت فعلی ست.اینکه نگذاریم جریانهای سیاسی مختلف،اعتراضات به حقمان را برای خود مصادره کنند.نگذاریم اشتباهات سالهای اخیر(بویژه 16سال اخیر)تکرار شود.بی آنکه گذشتگان را مورد ملامت و تمسخر قرار دهیم،درک کنیم مسیری را که در گذشته برحسب آرمان شهری که در ذهن داشته اند چگونه به سرانجام رسانده اند؟همان را در حکم نقشه راه یا تجربه ای زیست شده سرمشق قرار دهیم.
حقا که ایرانیان تنهاترین اند...
طرد شده و منزوی از هر سمت و سویی...
یکی جهت حفظ قدرت از ما هموطن غیور میسازد و دیگری جهت بدست آوردن همان قدرت به ما شور و حال مبارزی شجاع میدهد ...
سرتان را درد نیاورم و بروم سراغ کلام پایانی
شاید این جمله کوتاه"علاج در وطن است"جمله تئوریزه شده و کلیشه ای بنظر آید اما اطمینان دارم اگر ایمان قلبی راسخی یابیم،بی آنکه آنرا دستاویز سیاسی و شعاری کنیم؛آینده ای روشن در انتظار است.
آینده ای که در آن به قول شاعر بینش کم از بیم شکم نخواهد بود.
