شاید برای شما هم سوال شده باشه که چرا با وجود این همه پیشرفت در صنعت پهپاد، هنوز هم عملیاتهای شناسایی ریسک لو رفتن بالایی دارن. مشکل اصلی اینجاست که پهپادهای بزرگ "بُرد" عملیاتی خوبی دارن ولی "پنهانکاری" صوتی و راداریشون کمه. از اون طرف، ریزپرندهها خیلی مخفی هستن ولی باتریشون اجازه نمیده مسیرهای طولانی رو طی کنن. این مشکلات باعث شدن که عملیات شناسایی با مشکل روبرو بشه.
من برای حل این مشکل، روی طرحی کار کردم که در آن یک پهپاد مادر نقش حامل را بازی میکند. ایده کار به این صورت است که پهپاد مادر با سیستم پیشران ملخی (که برای حمل وزن و طی کردن مسافت بهینهترین گزینه است) تا یک شعاع خاص از هدف پرواز میکند. وقتی پهپاد به نقطه کور رادار دشمن رسید، همانجا مستقر میشود.
اما بخش اصلی و جذاب ماجرا از اینجا شروع میشود. چهار ریزپرنده شناسایی که روی بازوهای پهپاد مادر سوار شدهاند، با فرمان عملیاتی که از اتاق عملیات توسط اپراتور مدیریت میشود، جدا میشوند. این ریزپرندهها برخلاف پهپادهای عادی، هیچ ملخی ندارند! در واقع این کوچولوها از موتورهای پلاسمایی استفاده میکنند که مزیتهای فوقالعادهای دارد:
سکوت مطلق رادیویی و صوتی: چون ملخی در کار نیست، صدای وزوز هم وجود ندارد. موتور پلاسمایی با یونیزه کردن هوا، یک شعله سرد و بیصدا ایجاد میکند که شناسایی آن برای گوش انسان و سنسورها غیرممکن است.
پنهانکاری: این ریزپرندهها مثل روح در منطقه هدف میچرخند و هدف را از چهار طرف مورد محاصره قرار میدهند. بعد از اتمام ماموریت، دوباره به پهپاد مادر برمیگردند تا هم دادهها را تخلیه کنند و هم برای عملیات بعدی شارژ شوند.
لینک ارتباطی لیزری: برای اینکه ارتباط بین ریزپرندهها و پهپاد مادر توسط جَمِرها قطع نشود یا فرکانسهای رادیویی لو نرود، از انتقال داده به صورت لیزری استفاده میشود. این یعنی امنیتِ داده در بالاترین سطح ممکن.
هوش مصنوعی خودمختار: اگر به هر دلیلی ارتباط اپراتور با سامانه ضعیف شود، ریزپرندهها قادر هستند با استفاده از الگوریتمهای هوش مصنوعی، محاصره هدف و شناسایی را به صورت خودکار تکمیل کرده و به محل استقرار پهپاد مادر بازگردند.
شارژ القایی سریع: به محض نشستن ریزپرندهها روی بازوهای مادر، فرآیند شارژ مجدد به صورت القایی شروع میشود تا سامانه در کمترین زمان ممکن برای پرواز بعدی آماده شود.
بدنه با قابلیت جذب امواج: بدنه ریزپرندهها از متریالی ساخته شده که بازتاب راداری را به حداقل میرساند و در کنار موتور پلاسمایی، پنهانکاری را به ۱۰۰٪ میرساند.
این سامانه در واقع یک "ایستگاه پرنده" است که مشکل برد کمِ ریزپرندهها و لو رفتن پهپادهای بزرگ را به طور همزمان حل کرده است. با این روش، ما میتوانیم به راحتی در حساسترین مناطق نفوذ کنیم، بدون اینکه حتی یک نفر متوجه حضور ما شود.
