نقدهای سینمایی مهناز عظیمی
فیلم The Mountain Between Us (2017)
برخی فیلمها درباره عشق هستند و برخی دیگر درباره بقا؛ اما «The Mountain Between Us» نشان میدهد که گاهی عشق، خود یکی از ابزارهای بقاست.
فیلم داستان دو غریبه با پیشینه، نژاد و جنسیتی متفاوت را روایت میکند که پس از سقوط هواپیما در دل کوهستانی یخزده، ناچار میشوند برای زنده ماندن تنها به یکدیگر اعتماد کنند. آنچه فیلم را از بسیاری از آثار ژانر بقا متمایز میکند، تمرکز آن بر تحول درونی شخصیتهاست. طبیعت در اینجا فقط یک دشمن بیرونی نیست؛ بلکه آزمونی است که لایههای پنهان شخصیت انسان را آشکار میکند.
فیلم پرسشی اخلاقی را نیز مطرح میکند؛ آیا در شرایطی که هرکس تنها برای نجات خود میجنگد، هنوز میتوان مسئولیت دیگری را پذیرفت؟ شخصیتهای فیلم بارها میتوانند یکدیگر را رها کنند، اما انتخاب میکنند کنار هم بمانند. همین انتخاب، معنای انسانیت را در دل سرمای بیرحم طبیعت زنده نگه میدارد.
امید، مهمترین عنصر داستان است. حتی زمانی که هیچ نشانهای از نجات دیده نمیشود، شخصیتها امید را از دست نمیدهند. این امید، نیرویی است که آنان را وادار میکند یک قدم دیگر بردارند و یک روز دیگر دوام بیاورند. فیلم به زیبایی نشان میدهد که انسان گاهی پیش از آنکه از سرما یا گرسنگی شکست بخورد، از ناامیدی شکست میخورد.
از سوی دیگر، بحران به ابزاری برای رشد شخصیت تبدیل میشود. تجربهای که این دو نفر از سر میگذرانند، آنقدر عمیق است که بازگشت به زندگی گذشته دیگر برایشان ممکن نیست. گویی سختیهای بزرگ، انسان را از نو متولد میکنند؛ پس از چنین تجربهای، دیگر نمیتوان همان آدم سابق بود یا حتی با روابط و باورهای گذشته زندگی کرد. این سفر، بیش از آنکه سفری در دل کوهستان باشد، سفری به اعماق روح انسان است.
بازی کیت وینسلت یکی از نقاط قوت فیلم است. او شخصیت زنی را به تصویر میکشد که در آغاز آسیبپذیر به نظر میرسد، اما بهتدریج قدرت، شجاعت و استقامتش آشکار میشود. در مقابل، ادریس البا با بازی کنترلشده و باورپذیر خود، شخصیتی آرام، منطقی و در عین حال عاطفی خلق میکند. شیمی میان این دو بازیگر کاملاً طبیعی است و باعث میشود شکلگیری رابطه میان آنها برای مخاطب باورپذیر باشد.
فیلمنامه با وجود سادگی، کشش خود را حفظ میکند. تعلیق دائمی درباره سرنوشت شخصیتها، مخاطب را تا پایان همراه نگه میدارد و هر مانع تازه، لایهای جدید به رابطه میان آن دو اضافه میکند.
کارگردانی نیز در خلق فضای بحرانی موفق عمل کرده است. قابهای باز از کوهستانهای پوشیده از برف، کوچکی انسان در برابر عظمت طبیعت را به تصویر میکشند و نماهای نزدیک، ترس، خستگی و امید را در چهره شخصیتها ثبت میکنند. طراحی صحنه و استفاده از لوکیشنهای طبیعی، حس انزوا و خطر را کاملاً به مخاطب منتقل میکند و زاویههای دوربین، تنهایی انسان را در برابر طبیعت بیرحم برجسته میسازند.
پایانبندی فیلم نیز بهجای تکیه بر احساسات اغراقآمیز، بر تأثیر ماندگار تجربهای که شخصیتها از سر گذراندهاند تمرکز میکند. این پایان یادآوری میکند که بعضی سفرها فقط مقصد را تغییر نمیدهند؛ بلکه خود انسان را دگرگون میکنند.
«The Mountain Between Us» بیش از آنکه یک فیلم بقا باشد، روایتی درباره امید، مسئولیت، عشق و تولد دوباره انسان بودن.
این فیلم رو به تمام دوستداران روایت های انسان در تقابل با زندگی پیشنهاد می کنم.
در دل سختترین بحرانهای زندگی است.
