کوروش بزرگ، نامی که در تاریخ باستان همچون نگینی درخشان میدرخشد. او نه تنها یک پادشاه، بلکه یک رهبر فرهمند، یک قانونگذار عادل و یک منادی صلح بود. کوروش، بنیانگذار سلسله هخامنشیان، با تدبیر و شجاعت، امپراتوری وسیعی را بنا نهاد که از مرزهای هند تا سواحل دریای مدیترانه گسترده بود.
او در سال ۵۵۹ قبل از میلاد بر تخت پادشاهی نشست و با فتوحات پیدرپی، سرزمینهای بسیاری را تحت فرمان خود درآورد. اما آنچه کوروش را از سایر پادشاهان متمایز میسازد، نه جنگاوری، بلکه رویکرد انسانی و عادلانهاش در حکومتداری بود.
کوروش، پس از فتح بابل، با صدور “منشور کوروش”، حقوق بشر را برای نخستین بار در تاریخ مدون کرد. او به اسیران جنگی آزادی بخشید، بردگان را آزاد کرد و به مردم اجازه داد تا به آیین و رسوم خود بازگردند. این منشور، که به عنوان نخستین اعلامیه حقوق بشر شناخته میشود، گواهی است بر اندیشه والای کوروش و تلاش او برای برقراری صلح و عدالت در جهان.
کوروش بزرگ، نماد خرد، عدالت و انساندوستی است. نام او تا ابد در تاریخ ایران و جهان جاودانه خواهد ماند.
