طراشعر بهعنوان خالق و بسطدهندهٔ مجموعهای از ویژگیها و آرایههای نوین ادبی و بصری، واجد مؤلفههایی از جمله:
۱. مراعات نظیر تصویری
۲. استعارهٔ دیداری
۳. جناس سهوجهی (زبانی، دیداری، معنایی)
۴. تقویت ایجاز و ترکیب
۵. پیوند فرم و معنا
۶. دگرگونی در کالیگرافی ادبی
۷. پیوند معنا با رنگ
و دارای ویژگیهای ساختاری زیر است:
۱. همنشینی متن و تصویر
۲. خوانش همزمان دیداری و زبانی
۳. بازتعریف جایگاه سطر، صفحه و فضای سفید در شعر
افزون بر این، طراشعر واجد کشفی نظری در حوزهٔ ادراک ادبی است که میتوان آن را «تعلیق معنا در لحظهٔ رؤیت» نام نهاد. در این ساختار، معنا نه در پایان خوانش، بلکه در مکث میان دیدن و خواندن شکل میگیرد و مخاطب پیش از فهم زبانی، درگیر تجربهٔ بصری و ادراکی اثر میشود.
در طراشعر، زبان از کارکرد صرف ارجاعی فاصله گرفته و به حضوری مستقل در صفحه بدل میشود؛ واژهها نهتنها حامل معنا، بلکه خود موضوع ادراکاند. صفحه واجد زمانمندی است و خوانش، خطی و متوالی نیست، بلکه با بازگشت، مکث و جابهجایی چشم شکل میگیرد. بر این اساس، طراشعر صرفاً یک قالب یا سبک اجرایی نیست، بلکه نظریهای ادراکی است که در هیأت شعر عینیت یافته و نسبت تازهای میان زبان، تصویر، سکوت و زمان در شعر معاصر فارسی پدید آورده است.
این ویژگیها سبب شدهاند که طراشعر نهتنها در قلمرو شعر تصویری ـ گرافیکی، بلکه در نسبت با شعر سنتی و معاصر فارسی نیز دگرگونیهایی مفهومی و ساختاری ایجاد کند و بر ترکیب و سازمان زبان شعری تأثیر بگذارد؛ بهگونهای که واژهها، ترکیبها و آرایش سطرها بازتعریف شده و الگوهای زبانی نوینی پدید آمدهاند.
در افق پیشرو، طراشعر نهتنها بهعنوان یک سبک تثبیتشده، بلکه بهمثابه یک نظام خلاق و گسترشپذیر، ظرفیت حضور و تحول در عرصههای نوین هنری و رسانهای را داراست. این جریان با قابلیت پیوند با هنرهایی چون گرافیک، تایپوگرافی، هنر دیجیتال و بسترهای تعاملی، میتواند دامنهٔ شعر را از قالب سنتی صفحه به فضاهای چندلایهٔ ادراکی و تجربههای نوین دیداری ـ زبانی گسترش دهد. از این منظر، طراشعر نه نقطهٔ پایان، بلکه آغازی برای بازتعریف ماهیت شعر و بازاندیشی در نسبت میان زبان، تصویر، زمان و ادراک در ادبیات معاصر فارسی است.
امین افضلپور شاعر، نویسنده، نظریهپرداز و بنیانگذار سبک ادبی طراشعر؛ اولین مانیفست شعر تصویری - گرافیکی ایران؛ خالق هفت آرایه ادبی و ویژگیهای ساختاری
