این روزها واژه سریعتر حرکت کن، لفتش نده، فرصت رو از دست نده و از این عبارت ها که تو رو تشویق میکنن به جلو رفتن، مدت هاست در من رنگ باخته اند. در روزهایی به سر میبریم که آینده به جز سیاهی چیزی را نشون نمیده و همچنان گذشته به عنوان روزهایی خوب در یاد و خاطرههایمان هر از چندگاهی مرور میشوند.
اما در این روزهایی که من اسمش را میگذارم خلاء.. هرکس خود را به چیزی مشغول میکند و هر روز از سایت های خبری به بازی و سریال/فیلم و کتاب در گردش هستند، یک تکرار بی انتها و البته از سر اجبار. عده ای هم هستن که تنفس در هوای بهاری را غنیمت میدانند و زمانی را به گردش در هوای بهاری اختصاص میدهند. عده هم البته بیکار هستند که هدفشان چیز دیگری است.( البته منظورم از لفظ بیکار در اینجا به معنی کسی که شغل ندارد، نیست!!)
اگر این روزها به هرکسی برسی که حال و حوصله صحبت داشته باشد، در لابه لای صحبتش هنوز کور سوی نوری از انگیزه و امید را میتوانی حس کنی. هنوز هم هستند اندک آدم هایی که به چیزی ناشناخته امید دارند. به روزی که قرار است بیاید و غم را از درون سینههای ما جدا کند و به جاهایی بسیار دور بفرستد. اما کسی نمیداند کی قرار است این اتفاق بیفتد!!!
اما زندگی با امید، بدون امید، با انگیزه، بدون انگیزه، با روتین، بدون روتین و... در جریان است. و من هنوز نمیدانم کی سال جدید آمد و فروردین که همیشه طولانی ترین ماه به نظر میومد تا تموم بشه، داره اینجور با سرعت نور از جلوی چشمانم حرکت میکنه:((
در این روزهای تاریک اما دست از حرکت نکشیده ام و سعی کردم به اندک زوری که هست خودم را سر پا نگهدارم. چون میدانم مادامی که دست از تلاش بردارم، زودی گردی از خاک روی تمام آموخته هام را میپوشاند و بازگشت دوباره به دوران اوج ام خیلی سخت تر از سخت خواهد شد. مخصوصا برای ما طراحان گرافیک که کارمان با تکنولوژی روز عجین است و به روز بودن از ملزومات است. ( در بی نتی هم باید به روز باشیم نپرسید چه طور میشه ولی در آگهی های شغلی اینجور گفته میشه که انگار میشه :D
