موهبت الهی

زن گوهر و یک موهبت از ذات الهی است

او مظهر زیبایی و هم عشق خدایی است

عالم همه مدهوش دم و روح مسیحا است

زیرا که زنی مادر آن نور ضیائی است

یک زن شده چون لیلی و شیرین و زلیخا

آن یک شده معشوقه وچون شوق رهایی است

چون زن بزند دف، بشود بلبل گلدشت

گر واژه شود ، مظهر اشعار عطایی است

در ذات زنان عشوه و صد غمزه نهان است

بی زن نتوان زیست که او نغمه سرایی است

آن زن که شود ساغر میخانه ی جانان

با باده کند مست که او حجت غایی است

در کیش زنان، مهر و وفا، رسم ومرام است

زیرا که خدا گفته که زن فرّ همایی است

شعری از از منظومه ی اشعار کتاب چاپ شده ی " آدوای دل